Ёвонсӯ насими сабуке мевазид. Ҷӯгидухтар ду дона пӯстаки бузро бо худ гирифт. Саволомез ба ӯ нигаристам.
— Ду сол пеш дар маъракаи пахтачинӣ шамол хӯрдаед. Ман намехоҳам, ки шумо такроран ба беморхона афтед.

Фолбин ҳақиқатро мегуфт. Дар маъракаи пахтачинӣ қарор дода будам, ки аз дигар ҳамсабаконам зиёд пахта чинам. Якчанд рӯз субҳи барвақт ба саҳро баромадам. Дар натиҷа шамол хӯрда, дар беморхона бистарӣ гашта будам.

Мо рӯ ба рӯи теппаҳо қадам мезадем. Моҳи пурра аз пушти теппаи баланде намоён гашта, дар зери рӯшноии ҳоло хиратоби он суроби теппаҳо ба суҳони уштурҳо шабоҳат дошт.

— Шумо боз чӣ корҳоро анҷом дода метавонед? — акнун ман боҷуръатона савол медодагӣ шудам.

— Ман — мӣ? Бисёр корҳоро ба сомон расонида метавонам. Мехоҳед, нишон диҳам? — ба назарам дар шоми торик чашмони духтар чун лахча дурахшиданд. — Наметарсед?

Қоматамро рост карда, китфонамро бардошта, қафаси синаамро дамонда, бо ин амалам ҷавони ҷасур буданамро нишон доданӣ шудам.

— Ин тавр ки бошад рост рафтан гиред, — амр кард ҷӯгидухтар. — Ба қафо нигоҳ накунед.

Қадамзаниро давом додам. Дере нагузашта ҳис кардам, ки гарданам ба як саду ҳаштод дараҷа тоб хӯрда, баданам пешравиашро давом дода истодааст. Ҳарчанд мекушидам, ки гарданамро ба ҳолати аввала оварам, ин амал ба ман муяссар намегардид. Ҳисси тарсу ҳарос вуҷудамро фаро гирифт. Ба назарам чунин намуд, ки ё ин дам ва ё дами