---

Ҳар рӯз гирди мазор мегаштам. Болои теппа баромада, ба ҷойҳои кафида ва чуқуриҳо чашм давонда, бо оҳанпора хоктӯдаҳоро тагу рӯ мекардам.

Ҷустуҷӯи ман охир надошт. Чорӣ – бобо, ки як ҳафта бо ман қаҳрӣ буд, аз нав дар наздам пайдо шуд. Ҳис мекардам, ки тамоми вуҷуди ӯро норозигии пурзӯре фаро гирифтааст. Вале азобҳои рӯҳии маро дида, тоқат мекард.

Талошҳоям бе натиҷа буданд. Баъзан аз беҳолӣ оҳанпора аз дастам афтида, худам болои хоку гил дароз мекашидам. Чорӣ – бобо аз ғазаб пой ба замин мекуфт.

— Ҳаптапаҳм! Фолбин туро ҷоду кадай. Гардангапӣ накада, розӣ шав як чиласинут хонем.

Кофтукови ман охир надошт. Чун савдоие дар гирди мазор чарх мезадам. Ҳар як ваҷаби заминро аз назар мегузарондам. Аз Гулҳарам ёдгорие меҷустам. Дили хунбори худро таскин бахшиданӣ будам.

Ниҳоят оҳанпора ба чизе бархурд. Бо сад азобу машаққат таги обу арақ монда, гаҳвораи орододашударо аз таги хоку гил баровардам....

---

Аз хонаи фолбин аввал марди сиёҳҷурдаи салраи сабукбаста ва аз қафояш Гулҳарам баромаданд. Онҳо хеле суҳбат карда, самимона хайрухуш карданд. Мард ба сӯи деҳа тоб хӯрд. Ман аз паноҳгоҳ баромадам. Гулҳарам ҳалимона табассум намуда, ба сӯям давид. Чеҳраи ман тира ва авзоям хира буд. Сардона вохӯрӣ кардам.

— Рашки дар қалбат пайдошударо донистам. Наход чунин фикри аблаҳона ба сарат ояд. Дониста мон, ки ишқу