Маҳбус ба берун шитофт. Вақт ба оҳистагӣ мегузашт. Довуд гаваккашон ба дар наздик шуда, об пурсид. Посбон дарро кушода, маҳбусро кашолакунон ба берун баровард.
– Довуд – ако, – сарбоз даҳонашро ба гӯши маҳбус наздик овард. – Шуморо дарҳол шинохтам. Ман бародари Шарафам. Ҳамоне, ки ба шумо мактуби Офтоб – апаамро бурда буд. Ин ҳодисаро Партови ҳамкасбатон ба Нусрат хабар додааст. Ӯ бошад, ба ҷони Шараф ситами бисёр кард. Додарам маҷбур шуд, ки тамоми воқеаро ба пурагӣ нақл намояд. Ман Зафар ном дорам. Маҳбуси овардаи Нусрат хабаркаш буд. Шуморо огоҳ карда натавонистам. Чӣ маълумоте гирифту ба назди Нусрат давид.
– Наҳод?! – гӯё Довудро барк зад. – Кор расво шуд. Ба ӯ ҷойи пинҳоншудаи хоҳарашро гуфтам. Акнун чӣ кор мекунам? Баъд каме фикр карда, аз дасти Зафар гирифт. – Ба ман ёрӣ бидеҳ, то ки аз ин ҷо гурезам.
– Ман ҳам бо шумо мегурезам, – сарбоз аз китфи Довуд гирифта, аз замин бардошт. – Ҷанг кардан намехоҳам. Маро бо зӯрӣ ба ин ҷо оварданд. Ба саисхона даромада асп медуздем.
– Тезтар маро ба ҳамон ҷо бар, – Довуд вазнашро болои китфи Зафар бор кард.
Онҳо аз паҳлуи сарбози пинакрафта бе овоз гузашта, аз саисхона ду аспро ба кӯча бароварда, ҷониби офтобшин ба ҳаракат даромаданд.

– Шояд наравӣ? Замона нотинч, – Самад аз чилави асп дошт.
– Барои осудагии арвоҳи болидон бояд қасос гирам, – бо ғазаб дандон совид Нусрат.