аз афташ, аз ротаи Семёнов аст. Пас як гурӯҳ одамонро дар болои боми паст дид, ки гирумон доранд. Пулемётҳо як хомӯш шудаю пас аз андаке боз фаъол шуданд.

– Инҳо аз куҷо пайдо шудаанд? Чаро талоя бехабар мондааст? – пурсид Чернов. – Чаро моро касе огоҳ накард?!

Касе ҷавоб надод. Аз тарафи қӯшун биноро зери борони тир гирифтанд.
Вале пулемёт аз парондан боз намеистод. Ин дам Чернов дид, ки Манучеҳр аз паси хона аспашро тозонда меояд. Аз паси Манучеҳр сарбозе асп меронад. Ва Амонов Амон аст. Боз чор-панҷ нафар намудор мешаванд. Загорский низ дар байни онҳост. Аз ҳама пас Семёнов, ҳамроҳаш сержант Михайлов сарбоз Тараев Тимофей меоянд. Манучеҳр аспашро ба бом ҷафс карда сабук худро болои он мегирад. Одамони болои бом пароканда мешаванд. Байни Манучеҳр ва як занозанӣ мешавад. Ҷавони тануманди сарлуч дар даст чӯб аз ақиб Манучеҳрро заданӣ мешавад. Манучеҳр давр гаштаю тез-тез қамчин андохта, ӯро наздик омадан намемонад. Загорский назди бом омада, ҷавони дар даст чӯбдоштарро мепаронад. Ду нафар худро ба ҳавлӣ мепартоянд. Манучеҳр ҳам аз паси онҳо нопадид мешавад. Загорский болои бом баромада, аз туфангча парон-парон карда аз паси онҳо фуромад.

Чернов фармуд, ки хонаро муҳосира кунанд. Чун наздиктар омаданд, яке аз муҳофизон хабар дод, ки аз тири пулемёт панҷ нафар мурдаю нӯҳ нафар ярадор шудаанд. Чор мурда аз ротаи 3-юм.

– Ҳамаш ба айби талоя, – мегӯяд Чернов ба газаҳ. – Онҳоро саёҳат фиристодаем? Бояд медиданд!

– Ҷойи онҳоро аз роҳ дидан намешавад, – гуфт Муҳаммадшариф. – Бом аз тарафи кӯча девор дорад. Як нафари пулемётчиро Манучеҳр парондааст, боқӣ се нафар гурехтаанд.

Сарбозҳо чанд нафари дар кӯчаву бомҳои атроф пайдошударо бо штик задаю паронда куштанд ва қӯшун роҳро идома дод. Баъдтар хабар оварданд, ки боз ду нафар ярадор вафот карданд.

“Ҳафт нафар мурда!” — Чернов аз ғазаб дандон ба дандон монд: — Хӯб карданд, ки аэропланҳоро оварданд. Ин салладоракҳои назарногирро бо дигар
роҳ тарсонда намешавад. Каллаи Фрунзе кор мекунад. Инҳоро нағз медонад!”

Лейтенанти холдор Морозов хабар овард, ки Низомидинхоҷаи қушбегӣ бо аскараш вориди шаҳр шудааст. Навкарҳои парешони амирро ҷамъ овардааст, ихтиёрӣну муллобачаҳои бисёре дар қӯшунаш будаанд.

— Акнун бедор шудед?! — оташин шуд Чернов. — Бояд дирӯз инро аниқ мекардед!

Морозов хомӯш истоданро авло донист. Дақиқае пас Загорский низ ин хабарро овард.

— Имрӯз қушбегӣ Низомидинхоҷаю Абдуҷалоли тӯпчибошӣ бо қӯшуни калон ба ҷанг медаромадаанд.

— Кӣ мегӯяд? Аз куҷо фаҳмидӣ?

— Ба хонаҳое, ки даромадем, одамонашон ба Манучеҳр ин хабарро расониданд. Гуфтанд, ки ана-мана нагуфта Низомидинхоҷа бо аскараш ба
шаҳр медарояд. Чанд нафар туксиҳбою додхоҳҳо (полковнику генералҳо) бо