дуртар! Дуртар!..” Зан истиҳола дошт. Касеро интизор буд. Лаҳзае гузашту таркиш шуд. Баъди парокандани ҷанг дид, ки зан аз зинаҳо поён афтида, куртааш боло шудаю эзораш намоён аст. Духтарчаҳо дигаре дар болои зина, яке дар паҳлуи зан дигаре дар болои зина афтидаанд. Сагча ба тарзи аҷиб чор дасту пояш сӯи осмон асту намечунбад. Ҷовид сагчаро дар чунин ҳолат диду дарёфт, ки ҳама мурдаанд... Ҷовид хотираи пилотро дар синни ҳафтоду нӯҳсолагиаш хонд...

Аммо дар он рӯзи фироқи бухороиҳо Ҷовид дар китфи падар нишаста, ҳам нолаву шевани анбӯҳи мардумро медиду ҳам худаш баробарашон гиря мекард ва ягона тасаллои дилаш садои марғуладори қаландари тахтакулоҳпӯш буд, ки аз дуриҳо ба гӯшаш мерасид:

Фарёду сад фиғон, ки ватан бепаноҳ шуд,
Армону зиндагӣ, ки саросар табоҳ шуд.