иззатамона ба ҷо меоранд. Мо наметавонем палови онҳоро хӯрдаю гӯш таги тоқӣ карда гардем.

– Даҳони хӯрда шарм медорад, гуфта монед, – хотиррасон кард Ҳамдам.

– Шумо як нафас маҳмадоной накарда истед, – гуфт Муллошариф ба ҳамроҳонаш. – Аммо нигоҳашро аз падар намеканд.

Ҳакимбой соҳиби бозори Сиёҳ ба сӯҳбат ҳамроҳ шуд.

– Розику Мустафою боз киҳое тӯй кардаанд. Аз афташ, тӯяшон ба қадри маҳалла аст. Пойҳомон накашид, ки ба хонаҳояшон равем, назди худатон омадем, ака.

– Ман тӯйи калон карда будам, – оҳиста давонд падар. – Ба хаёлам чордаҳ сол пеш буд.

– Медонем, дар ин музофотҳо мислаш нашуда буд. Ҳоло ҳам таърифаш мекунанд.

Мансур пай мебарад, ки падар хоҳиши розигӣ доданро дораду ба чӣ фикре бо истиҳола сухан мекунад.

– Не, гап дар таъриф не, Муллошариф, «кӯрпаатро ба нигоҳ карда по дароз кун» гуфтаанд. Чунин тӯйҳо осон нестанд.

– Акаи Меҳрон, суханатон як китоб аст. Мо ҳам «кор пеши кордон осон» гуфта, назди шумо омадем. Иншоаллоҳ, мо дар паҳлӯятон... – Ҳамту не? – Муллошариф ҷониби ҳамроҳонаш нигарист.

– Албатта, ин тӯйи ҳамамон ҳисоб меёбад, – Ҳакимбой миёнбандашро кашида худро шамол медиҳад. – Ҳама дасту по мекунем.

Мансур косаҳои ҳалворо назди меҳмонҳо гузошту ҳамзамон дар ҳавлиашон баргузории тӯйи калонро тасаввур кард. «Чор тараф даву тоз, молкушӣ, деҳҳои қатор дар ҷӯш, мардуми пиёдаву савора даробаро мекунанд. Ҳама ба соҳибтӯй ба ҳавасу эҳтиром менигаранд».

– Набераи ман нав якрӯза шуд. Умрафро диҳад, ки яксола шавад, худам тӯй мекунам, – гуфт Ҳокимбой.

– Порсол ҳам гуфта бубед, ки набераам якрӯза аст, – Ҳамдам дасташро болои зонӯи Ҳокимбой монд.

Падар нигоҳашро ҷониби Мансур дӯхт ва аз афташ ризоиятро мушоҳида кард, ки таваккал карда гуфт:

– Модом ки умед карда омабед, тӯй мекунем.

– Раҳмат, ақаҷон,- нидо дод Муллошариф ва аз хурсандӣ чеҳрааш сурх шуд ва илова кард: -Боз як масъаларо пурсам. Иншоаллоҳ ки ба он рӯз расидем, фақат шаҳрро мегӯем ё...-Муллошариф забон хоид.

– Сад кило биринҷ, ин тараф ё он тараф, чандон фарқ надорад,-гуфт падар ба оҳанги аввала.-Мегӯем то Дахбед, он тараф то Чиззах хабар мекунем.

– Раҳмат ба шумо, ки дили моро бардоштед,-Муллошариф нафаси сабук кашид.

– Акнун ҳалворо мехӯрем,-Ҳокимбой дароз шуда косаи ҳалворо гирифтанӣ шуд, ки чойники чой ба зонӯяш бархӯрда чаппа шуда, дастархон ва бари ҷомаи Ҳамдамро тар кард.