чанг зер кардааст. О, ба фаррош як даҳан гўед, тоза кунад, намешавад?!
-Шинед, тоза мешавад.

• Агар хоҳӣ, ки бегуноҳӣ омўзӣ, бо кўдакон нишин.

• Инак, зимистон ҳам фаро расид. Ғайри хунук чизе нест, ки бихўрам.

• Саре, ки ба ҷуз парвариши шикам фикри чизе намекунад, сари ҳайвон аст.

• Хоб дидам, ки иҷозати ворид шудан ба биҳиштам додаанд. Вале дар дами дари биҳишт фариштае меситод, ки маро дидан замон доду афғон бардошт:
  -Ўро нагузоред, ки дарояд! Зеро дар он дунё ҳар рўз масту аласт омада, аз ҷонам безор мекард!
  Вай завҷаам буд.

• Қарз додану бахшидан як маънӣ доранд.

*Зиндагӣ аз барои талоши мақсадҳост, на барои маоши заҳматҳо.

*Марде, ки даъвои шоирӣ дошт, шеъре пуч гуфт.
Яке гуфт:
-- Бас кун, аз барои Худо! Нагў ин « шеърҳоро!».
Гуфт:
-Чаро?
Гуфт:
-Мабодо ҳофизони имрўза шунаванд, дарҳол ба он оҳанг мебанданд.

• Як умр «Устоди гиромӣ» мегуфтамаш. Дидам, ки нашуд, миёни ҳарфи «г»-ро бастам.