Баски аз зулфи ту ман хотирпарешонам ҳанӯз,
Сунбул аст чизе, ки мебошад ба домонам ҳанӯз.

Ҳамчу шамъи нимсӯзам имшаб аз дасти ғамат,
Рафта ҷонам аз тану дар кандани ҷонам ҳанӯз.

Нест мотам, гар сарам бибрид бо теғи ҷафо,
З-он ки дар идаш чу Исмоил қурбонам ҳанӯз.

Он қадар ман дар фироқаш ашки гулгун рехтам,
Чун шафақ хун медамад аз шоми ҳиҷронам ҳанӯз.

Оҳ, аз шамъи вафо парвона кардам беватан,
Ҳамчу занбӯри асал ман хонавайронам ҳанӯз.

Нола кардам аз фироқаш ҳамчу най шому саҳар,
Рӯзу шаб лек аз ғамаш бо оҳу афғонам ҳанӯз.

Аз китоби ишқ кардам ибтидо дарси ғамаш,
Интиҳое нест дар тамҳиди сомонам ҳанӯз.

Баски бо ёди рухаш чун шамъ кардам гиряҳо,
Ашки ҳасрат меравад ҳар дам зи мижгонам ҳанӯз.

Оташи шавқи муҳаббат аз сари ман кам мабод,
Баски ман парвонаи шамъи шабистонам ҳанӯз.

Ҳамчу гул, Туғрал, зи ишқаш ҷайби сабрам пора шуд, Медиҳад бӯи вафо чоки гиребонам ҳанӯз.