одамон фиристед, то роҳҳоро васеъ ва ҳамвор созанд...

Шуристони Балх

Ду сарбоз бо сардори сипаҳсолор Шахфур се нафарро пешандоз карда, ба шористон ворид мешаванд. Мардуми кӯчаву бозор ба асирон бо таассуф менигаранд. Шахфур эшонро дар назди дарвозаи кӯшки Амри Лайс боздошта, ба посбонон мефармояд:

— Мувозиби эшон бошед.

Ва худ вориди кӯшк мешавад. Сарбозҳо нисбат ба асирон беэътино ҳастанд ва таваҷҷӯҳе ба эшон надоранд.

Марди асир: Эй бародар, ташна шудаам ва ду рӯз аст, ки луқмае ба даҳон набурдаам, чӣ шавад, ки муроди мо барорӣ ва ба савоби азим бирасӣ.

Сарбоз: Дастур нест!

Марди асир: Кори савоб ба дастури дигарон намешавад, дар акси ҳол савоб нест.

Сарбоз суханони марди асирро ношунида мегирад ва ба ҳамёроки хеш мегӯяд.

Сарбоз: Марди савобҷӯ кори ғайри савоб намекунад!

Марди асир ба шариконаш мегӯяд:

• Валлоҳ, ки дар ин шаҳр ойини ҷавонмардӣ намондааст. Магар бо озодагон ҳамчунин рафтор мекунанд?

Ду асири дигар бо табассум ба сӯйи сарбозон менигаранд. Ранги рӯяшон парида ва лабҳояшон аз ташнагӣ парсинг бастааст.

Ва ҳамин вақт аз кӯшк афсаре берун меояд ва ба сарбозон мефармояд:

• Асиронро ба зиндон баред.

Боз ба кӯшк бармегардад. Сарбозҳо асиронро бо нӯги найза хал-хала аз ҷой мехезонанд ва ба тарафи зиндон мебаранд. Ва сарбозе бо тамасхур ба дигаре мегӯяд.

Сарбоз: Подоши куфрони неъмат ҳамин аст.

Марди асир мехоҳад дар посухи ин тамасхур чизе бигӯяд, вале шарикаш монеъ мешавад:

• Беҳуда аст!

Ва асиронро ташнаву гурусна ба зиндон мепартоянд.

Сарбози дуввум: Ту беҳуда... Аз чеҳраашон пайдост, ки наҷибзода ҳастанд.

Сарбози якум: Алҳол асир ҳастанд.