Ҳама: Амирам ҳар чӣ салоҳ донанд, айни савоб бошад!

Амир Исмоил: Ба ҷуз сипаҳсолор Муҳаммад бинни Ҳорун дигарон озоданд.

Муҳаммад бинни Ҳорун мемонад. Дигар бузургони лашкар ба амир Исмоил “шаб ба хайр” карданду рафтанд.

Амир Исмоил: Мурод аз он суол чӣ буд?

Ҳорун: Амирам ба пурсиши ман посух доданд. Ман фақат ҳамин чизро фаҳмидан мехостам.

Амир Исмоил: Рӯшантар ҳарф бизан, Ҳорун!

Ҳорун: Ҳеҷ асроре аз амирам пӯшида нест. Зинда доштани амирам худ масъалаест. Агар амирам тасмим гирифтаанд, ки Амри Лайсро газанде нарасонанд ва дар назди хеш нигоҳ доранд, амиралмӯъминин бимнок хоҳад шуд ва дар муқобили амирам фитнае хоҳад барангехт. Аз ин рӯ ӯ аз амирам Амрро талаб хоҳад кард. Бо ирсоли Амр амиралмӯъминин аз барои мабодо ӯро ҳамчун санге зери бағал хоҳад дошт. Мурод аз суол барои худ муайян кардани ин қазия буд, дигар ҳеҷ.

Амир Исмоил: Мо аз ҷониби амиралмӯъминин маъзул шудаем ва ҳеҷ муносибате бо ӯ надорем.

Ҳорун: Ӯ ночор аст, ки бо амирам сари ин қазия муомила кунад, зеро намехоҳад аз минтақаи шарқии қаламрави ислом маҳрум бимонад. Ӯ хуб медонад, ки бо аз даст рафтани минтақаҳои шарқӣ аз Ироқ ҳам маҳрум хоҳад гашт. Агар сари ин масъала бо амирам ба муомилае нарасид, ҳатман бо душманонаш — алавиёни Табаристону Гургон созиш хоҳад кард.

Амир Исмоил: Ҳм... Шояд...

Амир Исмоил ба андеша фурӯ меравад.

Ҳорун: Аз ин рӯ Амри Лайс аз бузургтарин масъала аст миёни амирам ва халифаи Бағдод. Дигар ба раъйи амирам марбут аст.

Амир Исмоил: Агар ҳукм ба қатлаш диҳем?

Ҳорун: Амирам дар посухи суоли ман ҳукми хешро эълом доштанд.

Амир Исмоил: Бо вуҷуди он...

Ҳорун: Халифа аз як муддаии сарсахти хеш халос хоҳад шуд.

Амир Исмоил: Пас бо Амри Лайс ҳар коре ки кунам натиҷааш бар зарари мо хоҳад буд... Маслиҳат он аст, ки алҳол мо бояд истироҳат кунем, то фардо Худованд чӣ