замимаи огоҳкунанда аз вазъияти кишвар ва мамолики ҳамҷавор.

Амир Наср ҳини сухан кардан ба назди панҷара меояд ва ба сӯйи чорбоғ менигарад. Шерҳо раҳо шудаанд. Ғуломон аз тарсу ҳарос ба ҳар тараф медаванд. Амир оҳуро мекобад, вале дар ҳеҷ куҷо назараш бар он намеафтад. Ва беихтиёр андешааш ба садо дармеояд: “Шерҳо раҳо шудаанд!”

Хоҷаи Бузург: Шоҳам чизе гуфтан мехостанд?

Амир Наср: (ҳаяҷонзада) Шерҳо раҳо шудаанд...

Ва ғавгои рӯйи боғ ба даруни қаср русух мекунад. Ҳама ба назди панҷараҳо медаванд. Вале касе дар бехатар кардани ваҳдати шерҳо иқдоме намекунад. Қасри шоҳӣ ба изтиробу ҳарос меафтад.

Ва офтоб ғуруб мекард ва ба мисли ташти тафта сурх шуда буд.

Аъёну ашроф, бузургони давлати Сомонӣ бо саркардагии амир Наср ва амир Исмоил аз қасри шоҳӣ бадар мешаванд. Мардуми шаҳр ҳама ба гусели амир Исмоил баромадаанд. Издиҳоми ашроф аз миёни кӯчаҳои шаҳр гузошта ба дарвозаи Суғд мерасанд. Амир Наср бори дигар бо бародар хайру хуш мекунад, Абунаср Аҳмадро оғӯш гирифта мебӯсад ва сари духтари хурдсоли амир Исмоилро сила мекунад ва баъд бо дигар ҳамсафарони ӯ хайру хуш мекунад. Қодила ба роҳ мебарояд. Хоҷаи Бузург ва Абдуҷаббор бинни Ҳамза ба назди амир Наср меоянд. Амир Наср парешонхотирона ба Абдуҷаббор рӯй меоварад.

Амир Наср: Ё Абулфатҳ, ин кӯдакро, ки мо ба Бухоро ҳамефиристем, то мо аз вай чӣ хоҳем дидан?!

Абдуҷаббор: Шоҳам андеша бад макунанд, ки ӯ бандаи шумост. Шоҳам ҳар чӣ фармоянд, амир Исмоил ҳамон кунад, ҳаргиз хилоф накунад.

Амир Наср: На, чунон аст ба ҳақиқат, ки ман мегӯям.

Абдуҷаббор: Шоҳам боз чӣ ҳукм кардаанд?

Амир Наср: Андар чашмҳову шамоили вай хилофу исён ҳамебинам.

Қофилаи равандагон даруни ғубори роҳ гум мешавад. Нигоҳи амир Наср ба дунболи онҳо раҳ баста аст.