ҳамоно меларзиданду нигоҳаш чизеро меҷуст. Ин нигоҳро касе надид, нафаҳмид, ки барои чӣ, дар умқи чашмони ҷонвар оташаке мавҷ мезанаду мисли гирдбоде боло хестан мехоҳад...

ГӮСФАНДИ ЁБОӢ

Дар домони кӯҳи Фурӯш чунон хунукии сахт ҳукмфармо буд, ки имкони сар бардоштан набуд. Аз паси Аҳмади шикорчӣ қадам мезадам, шамолу тундбод мисли кампирони қаҳролуда бо ситеза рӯи барфро мерӯфт. Аз пастхамию қади ёнаҳо барф хеста, рост ба сару рӯй мезад. Шикорчии хомӯш дар байни талотум роҳ меёфт, ҳаракат мекард, атрофро, таги ҳар сангу баландиро медид. Яқин, аҳволи маро пай бурд, ки паҳлӯи санги калони шамолпаноҳе қарор гирифт. Камонашро аз сари китф гирифта бо тааҷҷуб гуфт:
– Чӣ? Шикорро осон фикр кардӣ? Ин хунукӣ ҳоло ҳеҷ аст.
Боз болотар равем, ҳавоеро мебинӣ, ки пеши чашмот кӯрбод мешавад.
Дасту панҷаҳои беҳису карахтамро молиш дода, андак ба худ омадам. Дигар маҷоли сухан гуфтанам набуд. Аз пушаймонӣ дигар майли гап кушодан надоштам. Аз ҷои шамолпаноҳ ба атроф назар кардам, яхистони сарду беканор.
Ҷо-ҷо ниҳолакони то нисф миёни барф монда ба мисли пайкараҳои барфӣ ба хоби абад рафтаанд.
Дар шохи лучу урёнашон ях шӯша бастааст. Шамол ҳуштаккашон ҳукм меронд. Дар атроф ягон ҷонзоде наменамуд. – «Наход, дар чунин боду ҳаво шикор кардан ё ҷонвареро дидан мумкин бошад?» – аз дил гузарондам ман.
Аҳмади шикорчӣ камону борхалтаашро як сӯ монда, аз кисааш қурут баровард. Қурути сахти шӯр дар даҳон мазза медод.
– Медонӣ чӣ? Ин ҷо макони гӯсфандони ёбоист. Камтар истем, баъд ба шикор мебароем.
Ман ба ҳайрат омадам. Охир, чӣ хел дар ин хунукии сахту тундбод, дар ҳамин хел рӯзи сармо гӯсфанди ёбоӣ ба чаро барояд? Вай чӣ хел махлуқ бошад-а!?..
– Чӣ, то ҳол гӯсфанди ёбоиро надидӣ? Медонӣ, ба гӯсфанди