Аммо баъзе тану тӯшдорҳо ба зӯри бозӯ ва пойи тавоно имон оварда, аз сари девори ҳамсоя ё бо дори рӯйи об ба қитъайи мамнӯъ гузаштанд ва гирифтори бало гаштанд. Анкабути Ало, ки то рӯзҳойи наздик зиндонӣ буд, парер ба озодӣ баромада, касеро писанд намекунад.
Шабҳангом аз симчӯб ба девор танид ва ба хиттайи амирӣ фуромад. Амир, ки одати посбон гирифтан надошт, бо чашмони хеш хиёнати Алоро дида, зеҳн ба рафторҳойи ӯ монд:
«Ҷосусӣ дорад. Сад бор гуфтам, ки сабукӣ накунӣ; чунки ҳоло боди зиндон аз вуҷудаш набаромада буд, «Не, ака, ман аз реҷайи кашидаатон як ваҷаб берун намеравам» гуфт. Ана, чӣ кор мекунад? Мазанги сиёҳ аз тухмайи ҳатӯлон нест, ки «чашмаки ман, чашмаки ту» кунад. Кадом рагаш аз ғундҳову кадом рагчааш аз манғитиҳо; чунки худаш лоф мезанад, ки як поямон дар Мозанбия, пойи дигарамон дар Сибир. Кас бояд ақаллан ҳафт пушти худро донад. Амир шаҷарайи авлодиро зери болинаш монда хоб меравад ва баъзан варақ гардонда дар кадом солу кадом рӯз ба хонадонашон чӣ хушиҳову чӣ ноомадҳо рух дода буд муайян мекунад. Нимашаб, ки ғук ба дом омада, аз вазни гаронаш танаро парешон карда ба об афтода буд, аз хоби бад ҳам бадтар буд:
«Худоё, агар хоби ман бад аст, нек гардон вагар нек аст, нектар бикун!» Андӯхтаву таҷриба ба кор бурд: ноаён пуштпушти девор рафту даст ёзида ба гардани Ало ду ҳалқа таноб печонд ва пас кашид. Ало рӯболо гашт ва ҳарчанд дасту по мезад, дар ҳаво чизеро дошта наметавонист. Зеро аз табақайи паст буд, ҷуз бадӣ аз дасташ коре намеомад; даҳон дошту зӯр на. Мазанги таълимдида дар ҳолатҳойи зарурӣ чӣ кор карданро медонист ва ӯро ғофилгир кард. Бузургтарин муфтхӯру домгузор ва беҳтарин дӯсти Одам баъд аз Занбӯр.
Зеро ҳамин анкабут буд, ки имоми охиринро аз хашми душман эмин гардонд: Кофирон Имомро пешандоз меоварданд ва Имом якбора ба ғор даромад ва тортан зуд тана бофт даҳони ғорро, Душман чун ба даҳони ғор расид, танайи анкабут дид ва дудила шуд: «Агар ин ҷо медаромад, танаро медарид, яъне: гурехта...»