Душанбе – бахту тахти ман, нумӯи ман.
Душанбе – обрӯи ман,
Душанбе,
Душанбе – рангубӯи ту,
Орзуи ман
Орзуи ман.

Бар ҳар куҷо, ки меравам ба бӯи ту,
Нигоҳи меҳри ман ҳама ба сӯи ту.
Чу қиблагоҳи ман ҳама ҷамоли туст,
Ҷаҳони ман накӯ бувад зи рӯи ту.

Душанбе – бахту тахти ман, нумӯи ман.
Душанбе – обрӯи ман,
Душанбе,
Душанбе – рангубӯи ту,
Орзуи ман
Орзуи ман.
БА ХОТИРИ МОДАРИ ЗИНДАЁДАМ

Бе ту шуд торику тира,
Кулбаи вайронаи ман.
Бе ту бошад кунҷи зулмот,
Ҳафт бурҷи хонаи ман.

БАРОИ ҶИГАРГӮШААМ КОМИЛҶОН

Зодрӯзат, ки дар ин фасли гулу борон аст,
Файз резад ба сарат шому саҳар фазли Худо.
Эй ҷигаргӯшаи дил, нусхаи аслии падар,
Ду кафи дасти ман умрест ба сӯят ба дуо.
ХОҲАМ, КИ ПИРӮЗ ОӢ

Хоҳам ки шод бошӣ,
Боли мурод бошӣ.
Дар чорсӯи умрат,
Боэътимод бошӣ.

Хоҳам шавӣ ту хушбахт,
Ёбӣ ҷалол аз тахт.
Дар ин тарози умрат,
Ёбӣ камол аз тахт.

Дасти сахо кушоям,
Роҳи вафо кушоям.
Нуру сафои дилро
Баҳри дуо кушоям.

Хоҳам, шавӣ ту пирӯз,
Бар ҷумла халқ дилсӯз.
Дар чор фасли умрат,
Хандон шавӣ чу Наврӯз.

Дар ин баҳори зебо,
Дар зодрӯзи гулҳо,
Бахтат чу гул бихандад,
Чун аз паёми дилҳо.