РУБОИҲО

Сад шукр, ки холиқам забонам додаст,
Бо ӯ сухану шаҳди баёнам додаст.
То ҳаст ҷаҳону зиндагонӣ ба ҷаҳон,
Ҷовид ба ман забони модарзод аст.

Ман ҳамди Худо гӯям, забонам додаст,
Шаҳду майи зиндагӣ ба ҷонам додаст.
Бинмуда ба тоҷикӣ забонам машҳур,
Бо номи накӯ ному нишонам додаст.

Ин тоҷики ман ширин забоне дорад,
Гуфтори хушаш ба ҳар диле мефорад.
Зебову ширин, надорад айбу нуқсон,
Аз гуфтаи гӯянда шакар меборад.

Чун кишвари худ базеб кишвар надидам,
Як ранг ҳама забон баробар надидам.
Аз миллати бисёршунидам гуфтор,
Аз тоҷикии хеш ширинтар надидам.

Тоҷик дар ин ҷаҳон ба ҳар ҷое ҳаст,
Бо забони ӯ байту ғазалҳое ҳаст.
Назар ба тамоми миллати дунёӣ
Дар боби сухан тоҷики мо бойе ҳаст.

Ҳакими ҷаҳон ибни Сино мебошад,
Ӯ тоҷи сари миллати мо мебошад.
Тоҷикзабон ӯ ба ҷаҳон машҳур аст,
Лоиқ ба ҳама ҳамду сано мебошад.

Дар давраи ҷавониҳо фасон гардидам,
Соҳиби суруду достон гардидам.
Дар зодгаҳам валек дар пириам
Бас хор ба пеши нокасон гардидам.

Бо шеъру суруди хеш машҳур шудам,
Пире шудаму зи маҳфилон дур шудам.