Не, не, бачаҳо кунанд бозӣ,
Дур аз бачаҳо биё бишинем.
Бо ёди ҷавониёи ширин,
Хушрӯи мано, биё бишинем.
Кардам ду ҳазор бор зора,
Як бор биё, биё бишинем.
Охир, ту бигӯ, агар наёӣ,
Гӯем киро биё бишинем?!
Мо пой ба рӯи ҷонамозем,
Бо дасти дуо, биё бишинем.
Ду даст ба даргаҳи илоҳӣ,
Эй, бесару по биё бишинем.
Дорам, ба Худо, гапи баҷоӣ,
Ту дону Худо, биё бишинем!

Ӯ гуфт маро биё бишинем

Ӯ гуфт маро биё бишинем,
Гуфтам, ба Худо, чаро нашинем?
Гуфто, ки ҷаҳон дигар чи дорад?
Боз о ба канори мо, бишинем.
Додаст Худои меҳрубонам
Бар мо ҳамаро, чаро нашинем?
Дасташ бигирифтаму бигуфтам:
Дар гӯшаи хушҳаво бишинем.
Шинем ба ҳам, ба ғам нашинем,
Чун дар дилу дидаҳо бишинем.
Биншаста канори обу гуфтем:
Эй умр, бирав, ки мо бишинем.
Байту ғазалу тарона хондем,
Гуфтам накушад Худо, бишинем.
Гуфто, ки нигар ба об як бор,
Об аст равону мо бишинем?
Гуфто, ки намешавад ба шиштан
Коре, ба Худо, чаро бишинем?