Баҳром. Эй номҷўй,
Киро бошад ин, эй бути моҳрўй?
Шаҳрў. Эй б-офарин,
Шунав, то бигўям туро ҷои ин,
Маро шавҳаре буд бозоргон,
Гузида ҳаме дар миёни сарон,
Ҷавонмарду озодаву хубрўй,
Ҷаҳонгўю фарзонаву чарбгўй.
Ба Омул фурў шуд ба ору бимурд,
Маро дар ғаму дарду шеван супурд.
Аз ў монд ин гавҳару симу зар,
Басе дурру ёқуту тавқу камар.
Баҳром. Агар дигарат ҳаст, фардо биёр,
Ки то ман барам назди ҳар шаҳриёр,
Ситонад, ҳар он кас, ки хоҳад зи ту,
Мапиндор, к-ин кас рабояд зи ту.
(Саҳна торик мешавад. Фақат ровӣ менамояд).
Ровӣ. Дар ин гуна ду моҳ он ҷо бимонд,
Ки он достон бар касе барнахонд,
Наёрист бо ҳеҷ кас гуфт роз,
Ҳамебуд рўзу шаб андар гудоз.
Ҳаме шаб нахуфтӣ зи андўҳу дард,
Ҳаме баркашидӣ зи дил оҳи сард.
Ба дарбанди Арк омада гоҳ-гоҳ.
Ҳаме кардӣ аз дур бар вай нигоҳ.
Саҳна равшан мешавад.
Шаҳрў дар назди арк. Чашм ба дарвоза. Баҳром меояд.

Баҳром. Дар хона нағнудаӣ?
Бад-ин вақт эдар куҷо будаӣ?
Шаҳрў. Дилам аз ғаму дард пажмурда шуд,
Бад-он омадам тозиён сўи Арк,
Магар аз дилам гум шавад дарду марг.
Баҳром. Эй хуб зан,
Биё имшабе то ба айвони ман,
Баросой он ҷову дил шод дор,
Равонро зи андеша озод дор,
Ки ромишгаре дорам он ҷо ҷавон,