Равиши роҳбарии мо бисёр мавридҳо мешаванд, ки мо кормандони хешро, масалан, донишгоҳро мебинем, ки соатҳои дароз дар кафедра чойнӯшӣ мекунанд, кори дигар ташвиқот надоранд. Ё худ рафиқонеро мебинем, ки агар ба театр, консерт ва ё тарабхонаи шабона табиат даъват намоед, танбалӣ карда, хоб рафтанро авлотар мешуморанд.

Равоншиносон ва сотсиологҳо дар чунин ақида мебошанд, ки дар ҳар як инсон аз ду паҳлӯи фикрронии майна дида мешавад, чап ва рост.

Фикрронии нимкураи тарафи чапи асаб дар аксари одамон ба ҳалли масъалаҳои таҳлилӣ, мантиқӣ, хаттӣ ва пайдарпаии масъала вобаста мебошад.
Симтоматикаи чап фардро ба бонизомӣ, банақшагирӣ ва салоҳиятнокӣ даъват мекунад. Забоншиносӣ ва математика низ ба тарафи чапи асаб мансубанд.

Фикрронии нимкураи тарафи рости асаб дар аксари одамон ба ҳиссиёт, ҳиссу таҷрибаҳо ва эҳсосот вобаста аст. Аслан олимон дар чунин ақида мебошанд, ки омӯзиш, дониш новобаста аз маданият ба тарафи нимкураи чапи майнаи одам тааллуқ дорад. Инсоне, ки хеле фикрронии пурраи зеҳнӣ дорад, ҳар ду тарафи майнаро хеле самаранок истифода мебарад.

Ҳамин тариқ, маълум гардид, ки дар санъати менеҷмент ҳалли таҳлилӣ ва эҷодии масоил пеш аз ҳама ба шахсиятҳо, менеҷероне ки ба ин масоил сару кор доранд, вобаста будааст. Барои ноил гаштан ба муваффақиятҳои санъати менеҷмент дар ин ё он менеҷмент бояд дарк намоем, ки маҳз «эҷодкорӣ» асоси ҳамаи муваффақиятҳо ва пешравиҳо мебошад, ҳатто агар қисми каме аз одамон ба ин намуди табиатан қобилият дошта бошанд. Аз нигоҳи мо қисми зиёди менеҷерон ва бахусус менеҷерон метавонанд ин усулро пурра истифода бубаранд, агар:

1. Доимо ахбори пурра ва навтаринро дошта бошанд.

2. Доимо хоҳиши дарки масъала ва дар ҷустуҷӯю пурсупоси ҳолатҳо, ҳодисаҳо ва навовариҳо бошанд.

3. Доимо асаби худро аз ахбори нолозим тоза карда, ба ҳалли истеъмоли ранокии масъалаҳо равона созанд.

4. Ҳеҷ гоҳ дилмонда нашаванд, ки дигарон ба ақидаашон чӣ хел назар мекунанд. Чунки фикри нав доимо афзалият дорад ва ҳақиқат доимо барои ғолиб омадан баромад.