Дар ҳолате ки дар ташкилот ҳар як корманд вазифа ва функцияи худро софдилона иҷро мекунад ва доимо банд мебошанд, муноқишаҳо то ҳадди ақал кам шуда низоми кори ҳукмфармо мегардад.

Аз тарафи дигар, барои он ки муноқиша рух надиҳад, роҳбар бояд оид ба ҳар як корманди хеш ахбори пурра дошта, ҳолати иҷтимоӣ, психологӣ, кордонӣ ва иқтисодии онҳоро хуб донад ва тарзу усули роҳбарии хешро оид ба ҳар яке аз онҳо истифода карда тавонад, яъне чӣ тарз роҳбарӣ кардани коллектив ва ҳар як аъзои онро донад.

Роҳбаре, ки ҳамчун пешвои асил худро нишон медиҳад ва дар ҳалли масъалаҳою муноқишаҳо хирадмандӣ нишон медиҳад, соҳиби эҳтирому иззат гашта, ӯро дӯст медоранд ва зери роҳбарии ӯ кору фаъолият менамоянд. Бояд қайд кард, ки тарзу усули роҳбарӣ низ вобаста ба давру замон кӯҳна шуда, қобилияту мавқеи худро оҳиста-оҳиста аз даст медиҳад. Бинобар ин, роҳбаронро зарур аст, ки доимо аз технология ва усулҳои замонавӣ самаранок истифода карда, дараҷаи донишу малакаи касбии худро бемайлон инкишоф диҳад.

Роҳбари самаранок ҳамон роҳбаре мебошад, ки ба талаботи замона ҷавобгӯ буда, аз талаботҳои воқеӣ қафо намемонад.

Паҳлӯҳои роҳбарӣ бояд аз ду қисм иборат бошанд:

1. Асосӣ — ки новобаста ба ҳолатҳо ва давру замон дигаргун нашуда, боқӣ мемонад, яъне роҳбар дар кадом вазифае, ки набошад, бояд пеш аз ҳама инсондӯстӣ, хоксорӣ, бонизомӣ ва ҳурмату эҳтироми худ ва дигаронро бидонад ва доимо худро идора карда тавонад.
2. Тағйирёбанда — ки рафторҳо вобаста ба ҳолатҳо, давру замон ва зинаҳои вазифадорӣ инкишоф меёбанд.

Дар шароити имрӯзаи инкишофи иқтисодӣ, ҷаҳонишавии иқтисодиёт аллакай ба аксари роҳбарони ташкилотҳо зарур аст, ки бо сарварони ташкилотҳои хориҷӣ ҳамкорӣ ва доду гирифти молию пулӣ дошта бошанд, ки ин дар замони Шӯравӣ барои ташкилотҳои Тоҷикистон ғайриимкон буд. Бинобар ин, роҳбарони ташкилотҳо имрӯз бояд ба ғайр аз забони модарии хеш боз 2-3 забони хориҷиро низ донанд. Аз тарафи дигар маълум аст, ки дар аксари давлатҳои хориҷӣ барномаҳои махсуси компютерӣ амал мекунад ва тамоми