Гӯр бар мо берун омадааст ва осӣ шуда ва душмани мо ба худ бозгирифтааст. Ва Готуши паҳлавон
[ро] фармуд[ем], лашкар гирд кард ва се рӯз ма
соф дод. Магар басанда намеояд, [ки] ёрӣ хостааст.
Бояд ки чун бад-ин навишта воқиф шавад, дарҳол сипоҳро ҷамъ кунад ва ба ёрии Готуш равад ва ба дама бехи душманро аз ҷой барканад, ки ҳам томе бошяй шуморову моро миниате бояд. Ин кор дар тарҷани шумост, ки мо ин ҷойгоҳ шабу рӯз бо душман дар корзорем, ки шумо ниҳоро қаҳр кунед ва си таҳ бо ёрии мо ога Вегганим.
Номи муҳр бариниҳод. Пас бифармуд, то аз ҳамча моле бисёр бифарданд ва хилъатҳои зебо тартиб карданд. Шох гуфт:
— Акнун киро фиристед?
Бародаре буд аз пии Қарохон, ки аввал ба дараи Гӯри Куҳи рафта будуу ӯро кушта буданд. Ба ной баромаду гуфт:
— Апар, эй шох, дастурӣ бошад, банда биранад.
Шох ӯро номзад кард бо дувист савор, он мол ҷум
ла ба вай таслим карданд ва ба Дуволаҳлара фирис
тод. Номи ӯ Куркуб буд. Рӯй ба роҳ ниҳод, то ба сари лара расия. Хабари ӯ ба Готуш бурданд, ки Куркуб омад аз пеши Арманшоҳ.
Готуш истиқбол кард ва Куркубро фуруд овард ва ӯро бинавохт. Пас Куркуб номаи шох берун кард ва ба Готуш дод бо он молу хилъат, ки оварда буд. Готуш хид
мат кард ва заминро бӯса дод. Пас нома бархонд ва маълум кард. Пас гуфт:
— Эй паҳлавони Куркуб, пеш аз он ки ба Шаҳдара равӣ, ба дараи Гӯри Кӯҳи равӣ ва ӯро насиҳат кунӣ ва сухани ӯ бишнавӣ, ки агар насиҳати ту қабул кунад ва коре барояд ва хочати лашкар овардан набушад. Ва он мол, ки ба ману Шохон овардаи, бо худ бибар. Агар ба салоҳ бозгардад ва сад чандин мол аз они эшон бошад, раво бувад.
Куркуб гуфт:
— Биравам. — Бархост бо панҷоҳ савору он мол рӯй ба дара ниҳод. Чун ба наздики дара расиданд, марду
мони дара ҳурӯш бароварданд, ва пиидоштанд, ки ба чант омадааст ва дасти сангу тир бар эшон карданд.
Куркуб овоз дод, ки:
— Ба ҷанг наёмадем, расулем аз шоҳ ба Гӯри Кӯҳӣ.