Мардумон сокин шуданд. Бинэмаданд ва он ахвол бо Ғӯр бигуфтанд, ки расуле омадааст. Ғӯр гуфт:
— Ӯро бичеваред, то бингарам, ки чӣ пайгом овардааст.
Бинэмаданд. Куркубро пеши Ғӯр оварданд.
Самак бо ёрон пеши Ғӯр нишаста буданд. Куркуб даромад ва хизмат кард. Ғӯр ӯро бинавохт ва гиромӣ кард. Куркуб он молу неъмат, ки оварда буд ва хилъат арз кард. Ғӯр гуфт:
— Мол дидам, ки овардай. Ман мол беш аз ин дидаам ва мебинам. Бигӯй, то чӣ пайгом дорӣ.
Куркуб гуфт:
— Эй паҳлавон, Арманшоҳ салом мерасонад ва мегӯяд, ки «Паҳлавони Ғӯр донад, ки ҳаргиз ранҷе аз вай ба ман нарасидааст ва раво надоштаам, ки аз ман ранҷе ба вай расад. То бад-ин ғоя чунон ки хост, рӯзгор мегузошт ва ӯро мусалламу маоф дошта будам ва дар ҳеҷ рӯзгор хироҷе нахостам ва пайкоре нафармудам ва хизмате накард, чунон ки подшоҳонро кунанд. Акнун чаро бояд ки бо душман яке бошад ва бар ман берун ояд ва расуле фиристад ва ӯро бикушӣ? Аз рӯзгори Каюмарсу Чамшед то бад-ин ҳангом кадом подшоҳ ё кадом паҳлавон расул куштааст ё фармуда? Макун, ки ин нек набошад. Ва ҳама вақт яксон набувад ва ҷаҳон ба ком набошад. Ту медонӣ, ки лашкари Дувоздаҳлара дар чӣ миқдоранд. Агар ҷумла ба душмании ту бархезад, зиён дорад. Аз баҳри ду-се тан, ки пеши ту омадаанд, ба тарки хонумон ва зоду бум магӯй. Ишонро ба ман фирист ва ин кина аз дил берун кун, то подшоҳии Дувоздаҳлара ба ту арзонӣ дорем ва дар подшоҳӣ бо ҳам шарик бошем».
Ғӯри Кӯҳӣ гуфт:
— Ман чанд бор гуфтам, ки зипхорро ба ҷасти ту надиҳам ва ман худ на он мардам, ки аз гуфтору кирдори ту андеша кунам. Агар то ин ғоят осуда будам ва хироҷ нафиристодам ва ба хизмат наёмадам, ин қоидаест, ки аз дер сол бозрафтааст, ки падару падарони ман ба хизмати ҳеҷ подшоҳ нарафтаанд ва хироҷ надодаанд.
Хироҷ маро аз баҳри чӣ бояд додан? Оҷизи касе будам, ки ба хизмат омадаме? Агар бо душмани шоҳ яке шудам, ягар душмананд, бигӯ, ки душмани туанд ва агар на, маро дӯстон ва бародарон ва фарзандони мананд, ва яке,

1 Зод — фарзанд; 2 Бум — замин, мақом.