ба зиндари ман омадан. Зиндари аз даст додан ва кори ман аст, ки коре бисёр мардон бувад. Ин мардию ҷавонмардии марост. Дигар, ки расул бикуштан, аз мо набуд, аз расул буд. Расул ба ҷойгоҳе ки равад, ва он сухан бигӯяд, он подшоҳ ӯро бигуфта бошад. Чуи зиллат гӯяд, аз расули бархез, ки хиёнат карда бошад. Ва дар хиёнат хиёнат кардан ӯро бибояд куштан, ки бехиёнат дер бошад. Ва агар пушт аз ҷаҳон ба ком набувад ва якшан набувад, агар пургувад, ӯро набувад, ки зулму бенаи кунад ва агар на, ман чӣ мекунам. Ва дигар, бигӯй, ки маро ба лашкари ёвондаҳбара матарсон. Ва агар лашкари чунлан олам аст аз они ёздаҳ дара рӯй ба ман оранд, матарсам ва на аз инки зикор хоҳам. Андеша пакунам ва масоф созам то ҷон дорам. Маро чӣ ғам аст аз ҷанг бо лашкари ёздаҳ дара кардани ва чумлен олам? Агар чунон аст, ки шоҳ хоҳад, ки хизматтор бошам ва ба тоат камари хизмат бандам ва ин пайкор бардорам ва ки ду-се танро аз пеши худ гусӣ кунам, як кор бо ман бикунад: Даҳ марди маъруф бифиристад, то ман ишонро ба наво' дорам ва Самакро бо брону мардони куд камрон кунам. Аз инҷин шумо бигузаронами ва ба лашкаргоҳи Хуршедшоҳ расонами. Чуи мардони ман безоянд, ман навои шумо бозфиристам ва ҳамон Гӯри Қӯкям, ки будам. Не кина чупи ва на масоф кунам Вад-ин қарор агар хоҳад, ҳукм шоҳрост. Сухан беш аз ин нест. Бисьёр омадану рафтан ва ба дарза сухан гуфтан ҳеҷ суд надорад.

[Гӯр] ин бигуфт. Қуркуб бархост, то биравад. Гӯр гуфт:
— Он чӣ бо 'худ овардай, бо худ бибар, ки ман намехоҳам.

Қуркуб гуфт:
— Ҳар чӣ овардам, беоғас бурдан раво нест.

Гӯр гуфт:
— Баргир, ки моро ба мол аз роҳ натавон бурдан.
Қуркуб мол баргирифт ва рӯй ба роҳ ниҳод, то пеши Ғогун омад ва аҳвол чунон ки рафта буд, бозгуфт.
Ғогун гуфт:
— Аз баҳри он туро фиристодам, то аҳвол бидонӣ.
Иншоаллоҳ бояд рафтан ба Шаҳдарз ва нома будан бо миҳнат ва аҳвол намудан.