маро ҷамъ омаданд дар Шаҳдара.
Мекадлун1 тоза кард ва ба фармонӣ ба даргоҳ сохт. Ва ҳамгинонро бимеҳмонӣ хӯрданд.
Ба шароб хӯрдан машғул шуданд.
шоҳ арз кард ва аҳволи Гӯри Кӯҳӣ бигуфт, ки:
— Ой гаштааст. Агарчӣ маро бародари падарист, пофармонӣ мекунад аз баҳри алеме дуздҳо ва нолоиқон, ки марде пояшро, поми ӯ Самаки шёр2: биёмад ва пошуги қалъа бибурд ва Ғазберро бикушт. Ва чанде буданд аз шогирдони вай, ишонро халос дод ва ба дараи Гӯри Кӯҳӣ рафт. Аз барои нигоҳ доштани ишон оғӣ гаштааст ва бар шоҳ берун омадааст ва моро душман гирифт. Паллаҳои Готуш бар сари дара рафтааст бо лашкари гарён ва ду-се масоф кард ва халқе бисёр омад, бо қатл омаданд ва бо вай ҳеҷ ба даст намад. Нома ба шоҳ навишт ва аз шоҳ мадад хост ва чунон хоҳем будан, ки шоҳ бо Фағфур ва домоди Заҳмоҳо худ ба ҷанг машғул аст ва ба ҷанги Гӯрӣ напардозад. Нома навишт ва аз мо ёрӣ хост, то дар ҷавоби Гӯри Кӯҳӣ боядиҳем ва душманӣ кунем.
Шаҳбон гуфтанд:
— Эй фарвонбардорон. Фармони шоҳ бар мо равост. То ҷон дорем, аз баҳри шоҳу аз барои ту ва поми хеш бикушем.
Шаҳбон бар ҳама офарин кард ва хилъате некӯ дод ва омирониро сазовор. Пас бифармуд, ки рӯй ба роҳ ниҳоанд.
Чун лашкар ба дараҳо надиҳ расиданд, хабар ба Готуш шуд, ки Шаҳбон бо лашкари фаровон хоҳанд омадан.
Готуш силсиро ба истиқбол фиристод. Куркуб гуфт:
— Эй паллабон, мо низ ба тамошо равем, ҷойгоҳе, ки лашкар ба мо бигзарад.
Готуш гуфт:
— Бар ин бало равем, ки ҳама поими мо бигзарад ва фармон ба лашкаргоҳ расад.
Готуш бархост ва бо Куркуб рӯй ба раштанба ва балсарӣ баромад. Нигоҳ алеме дарраски сурх, шерной-

1 Мекадлун — дашна, губаҳта, сайқал.
2 Алам — бобдор, тиғ.