Агар на он будӣ, ки шоҳ маро савганд додааст, ки ғарибонро накушам, туро пора-пора кардаме, ки ҳеҷ ошко касди дарбанд накунад.
Ӯро ба ҷони худ бурд. Рӯзафзунро биафканд, барбаст.
Дар он соат, ки Рӯзафзунро биафканд, Самак ба дарбанд расида буд. Рӯзафзунро надод. Аз он ҷониб гурридани сиёҳ шуниду нола, ки меомад. Самак рӯй бад-он ҷониб ниҳод. Оҳиста ба эҳтиёт мешуд, то аз дур чашми вай бар сиёҳ афтод. Сиёҳе дид бар мисоли манорас аз қиру қатрон сиришта — зиште, моҳуше. Ва оташе азим карда ва мили оханину гӯсфанде бар он зада ва дар оташ мегардонид ва нопухта мехӯрд. Ва дар баробар Рӯзафзунро дид нишаста ва барбаста. Самак бо худ гуфт: «Чӣ буд, ки ин духтар кард? Бар дасти ин сиёҳ гирифтор шуд. Акнун ман бо ин сиёҳ чӣ кунам? Агар даме ба ман дамад, боди даҳони ӯ маро бибарад. Ва дареғ бошад Рӯзафзунро бар дасти ӯ гузоштан. Маро мебояд будан, то бидонам, ки аҳвол ба чӣ расад». Ва назора мекард, то сиёҳ он гӯсфанд бихӯрд ва ҳикё шароб дар пеши гирифт ва ба ду-се дам бохӯрду бархост.
Ва дар баробари кӯҳ сӯроҳе буд. Зангӣ аз пеши Рӯзафзун омад ва дар он сӯроҳ рафт. Самакро гумон буд, ки зангӣ ба ҷон хоб рафт. Бархосту пеши Рӯзафзун омад. Хост, ки ӯро бикушояд, гуридани сиёҳ шунид, ки аз сӯроҳ бадар омад, битарсид. Рӯзафзунро ба ҷой раҳо кард ва пинҳон шуд. Сиёҳ биёмад ва Рӯзафзунро баргирифту дар он сӯроҳ бурд.
Самак нигоҳ мекард ва ғами Рӯзафзун мехӯрд, то набояд, ки бад-ӯ ранҷе расад. Дарсоат ба дари сӯроҳ омаду гӯш дошт, ки сиёҳ дар хоб аст, ки овози Рӯзафзун шунид, ки менолиду мегуфт: «Эй Самак, биой, ки тани дар хоб аст». Самак гуфт:
— Эй доҳар, омадам.
Ва дар сӯроҳ шуд. Зангиро дид, дар хоб, Рӯзафзун ба пойи тахт афканда. Пой аз барӣ зангӣ даринҷол ва пеши Рӯзафзун омад ва ӯро бикушод. Рӯзафзун гуфт:
— Эй паҳлавон, зангиро сар биафкан, ки аз ин аз вӣ тарсидаам ва ин хавф, ки маро аз ин сиҳҳ буд, ҳаргиз надидам. Ин сиёҳ магар на одамист.
Самак гуфт:
— Зинҳор, то ин кор дар дил надорӣ, ки ӯро ба корӣ ин ҷо муваққат кардаанд. Ва дар ин корҷост бешак пэ