— Чун холӣ кардан?
Сиёҳабр гуфт:
— Эй шоҳ, ин осон аст. Кас фиристам, то Сурхи Кофарро пеши худ хонам ва ба гоҳи шоҳ ӯро дароварам.
Пас, Сиёҳабр ғуломе дошт, номи ӯ Катон. Назди худ хонд, гуфт:
— Тӯро бибояд рафтан ва нома бурдан пеши исфаҳсолори Ялон, шаҳнаи биёбони Хурҷон, гӯмоштан мо бар мардумони дара, то ин кор бикунад ва харчанд ки зудтар бозгарди.
Катон гуфт:
— Фармонбардорам.
Сиёҳабр дарҳол нома навишт ба таҳдиди фаровон, ба Ялони шаҳнаи биёбони Хурҷон ва дигар ба гӯмоштагону мардуми ноҳия:
«Бидонанд, ки хизматгоре аз они Арманшоҳ оси шудааст ва гадре сохтааст ва духтари шоҳ бо модару ду канизак бурда. Моро маълум карданд, ки духтар мондааст, аммо модару дигаронро куштааст. Бояд, ки чун бар ин нома воқиф шавед, ҳоливу соат Сурхи Кофарро бигиреду банд барниҳед ва полҳанг дар гардани вай карда ва кашон ба боргоҳ оваред ва Моҳонан духтари шоҳро дар маҳдегаҳар нигоҳ доред ва пеши Токали устоди сарои ман раведу Ҳамакди хазинадор ва ангуштарии ман ба эшон диҳед, то филон ганҷ бикушоянд ва аз ҷавоҳиру мушку анбару кофур ва ҷомаҳои алвон ва ғайра ва бист харвор бор ҳамроҳ кунед ва ба зӯди бифиристед ва чунон насозед, ки дараи Гӯри Кӯҳӣ, лоҷарам акнун муставҷиби укубатанд ва лашкар ба қаҳри эшон бархост».
Чун нома тамом кард, ба Катон дод ва ангуштурӣ ба вай дод ва сад савор бо ӯ равона кард.
Чун аз он ҷониб Катон рӯй ба роҳ нидоду бирафт, Арманшоҳ рӯй ба Шаҳрони вазир кард. Гуфт:
— Тадбир он аст, ки аз ин ҷойгоҳ ба маргзори Гӯрон равем, чунон ки Готуш намудааст ва мо нома ба Фатфур нависему Хуршедшоҳ ва чунон, ки бонд бозғӯем ва аҳволи зану духтар ва канизакон бознамоем ва рафтани мо ба маргзори Гӯрон.
Шаҳрони вазир дарҳол бифармуд, то таблан мушкагин ва духлан мудавваршакли моҳсифати каманди гесӯтов ва ҷаъбаи тирҷи биёварданд, пеши пай бинишо