Хидматгорон амри зани савдогарро зуд иҷро намуданд ва ҳамагон ба сафар баромаданд. Баъд аз чанд шабу чанд рӯз онҳо ба кишвари шоҳи золим расиданд ва зани подшоҳ бо тӯҳфаҳои беҳтарин ба дарбори подшоҳ омад ва шоҳи хунхор бо ӯ низ таклифи нардбозӣ карду шарти бо савдогари бечора гузоштаашро ба зан пешниҳод кард. Зан зуд ба шарти ӯ розӣ шуд ва нардбозӣ оғоз гардид. Чун шамъҳо ба болои думи гурбаи доно гузоштанд, зан ба хизматгорони худ ноаён ишора кард ва онҳо чанд мушро ба ҳуҷраи шоҳ сар доданд. Гурба аз дидани мушҳо бетоқат шуд ва хост онҳоро дорад, вале нигоҳи сарду қаҳролуди шоҳ ӯро боздошт. Чун нисфи шаб шуд, хизматгорони зани савдогар боз муши зиёдеро ба ҳуҷра сар доданд. Гурбаи доно ин навбат аз рӯйи одати худ беихтиёр худро ба болои мушҳо партофт ва шамъҳо ҳамагӣ аз думи ӯ ба замин афтиданд.

Шоҳи золим оқибат бозиро бой дод ва бо амри зани савдогар дасту пойи ӯро баста, ба зиндон партофтанд. Аз зиндони шоҳ ҳамаи зиндониён, аз ҷумла савдогарро низ озод карданд.

Ҳамин тавр, бо хиради накӯ зани савдогар ранҷро аз сари мардумон дур сохт ва ӯ бо шавҳару фарзандон то охири умр хушу хурсандона умр ба сар бурданд. 1