Гул дар бадали беш аз ҳазор сол ба назми мо он қадар зебоӣ ва шукўҳу тароват бахшидааст, ки дурахши товусосояш оламро фаро гирифт.
Наврўз чун ҷашни мардумӣ бо қадами хуҷаста аввал вориди хонаҳо гардида, сипас дар кўҳу саҳро, дар шаҳру русто, дар замину само маъво мегирад. Наврўз дар Тоҷикистон баробари ҷашни истиқлолият мақому эътибор дошта, бо тамоми шукўҳу шаҳомат таҷлил мегардад.
Сар то сари Тоҷикистон, аз ҷумла қасрҳову кўшкҳо, толорҳои бошуқўҳ, варзишгоҳҳои бузург, донишкадаву дабиристонҳо, шаҳру русто ба ихтиёри ҷашни Наврўз вогузор мегарданд.
Овардаанд, ки дар аҳди Хусрави Парвиз ду ҳазор хунёгарон ҷашнҳои Наврўзии давлати муқтадири Сосониёнро ба хурўш оварда, бо ҳунари волои худ ғулғула барпо мекардаанд. Имрўз дар Тоҷикистони соҳибистиқлоли мо садҳо ҳазор мардуми фарҳангпарвар бо рақсу суруду тарона ва оҳангҳои ҷаззобу дилошўб овозаву шўҳрати ҷашни Наврўзро то ба фалак расонидаанд.
Ҷашни Наврўз дар Тоҷикистон то ба ҳадде расида, ки ба қавли Хоҷа Ҳофиз «гулбонги сарбаландӣ бар осмон тавон зад».
Наврўз акси садои пурхурўши беш аз ҳазор дарё ва ҳазорон чашмасорони Тоҷикистон аст, ки аз қалби кўҳҳо ва водиҳои сабзу хуррам ҷорӣ гардида, ба кишвари мо ва ба халқу сарзаминҳои минтақа сарсабзиву ҳаёт мебахшанд.
Наврўз он қадар ба умқи рўзгори башар фурў рафтаву печида ва саргум мондааст, ки таърихи дақиқи пайдоиши онро муайян ва мушаххас намудан имконнопазир гардидааст.
Таърихнигорон Наврўзро бо аҳди давлатдории Пешдодиён мансуб медонанд, ки чун ҷашни эҳёи табиат, бузургдошти пешаи кишоварзӣ, баробарии шабу рўз, айёми бахшоишу адлу додгустарӣ ва шодмониву дилхушии мардум ва пирўзӣ ба қувваҳои аҳриманӣ таҷлил мегардид.