– Мефаҳмам, – калонгарона гуфт Валӣ.
Света ҳангоми хайрухўш боз ўро лаҳзае ба оғўш гирифта, бўсае дод ва то пеши дар гуселонид...
Валӣ телефони Райкинаро зуд аз ёд кард. Ҳеҷ гоҳ дар мактаб пораи шеъреро чунин тез аз ёд накарда буд.

Абдумаҷидов ба Саид Наврўзович барои ёрии бевоситааш дар рафти тафтишот ташаккур гуфта, гўшаки телефонро ба ҷояш гузошт. Ҳақ ба ҷониби Назаров будааст. Ҳарчи тезтар Умаровро дастгир кардан лозим ва на бо дасти хушку холӣ, балки бо далелҳои шайъӣ...
Ў гўшаки телефони дохилиро бардошта, аз навбатдор хоҳиш кард, ки Расулзода наздаш дарояд.
Лаҳзае пас Сафолбек даромада омад.
– Ҷеғ зада будед?– рафик капитан.
– Ҳа, марҳамат, гузашта шинед.
– Маълум мешавад, ки Назаров хато накардааст.
– Чиро?
– Писари Умаров низ ба саҳна баромад.
– Аз куҷо фаҳмидед?
– Ҳамагӣ чанд дақиқа пеш Хуррамов занг зад.
– Ин навигарӣ– ку.
– Аз нуқтаи назари Саид Ирина ҳамроҳи Мухтор Умаров ба мақсади обу лой кардани қандҳо азми сафари ҷумҳурии мо намудаанд. Ирина ҳатто Саидро фиреб дода гуфтааст, ки ҳамроҳи дугонааш ба Санкт– Петербург меравад.
– Инро муҳаббат мегўянд, ана, ёбеду гиред.
– Ҳамин хел, рафиқ лейтенанти калон, ба муҳаббати онҳо баъдтар баҳо хоҳем дод, ҳоло ҳарчи тезтар аз пайи дастгир кардани Умаров шудан даркор. Мо бояд ўро бо далелҳои шайъӣ дастгир намоем.
– Агар рафту ў аз ҷумўурӣ баромада бошад чӣ?
– Аз таги замин ҳам бошад, ўро ёфтан даркор. Яку якбора дастгир карданаш шарт нест. Аз қафояш назорат бурдан лозим...
– Бале, – Аз пайи кор шавед!