ИТОЛИЁ

Ҳамроҳ бо Беҳрӯзи Бадеъ иншо шудааст.

Итолиё!
Эй шоҳкори нағмаҳо,
Эй сарзамини офтобӣ,
Аз ёди дидори ту шодам,
Зеро ту Эрони маро орӣ ба ёдам.
Бо мардуми пурранҷу размаш,
Бо мардуми хунгарми пурҳарфи ҳунарманд,
Бо шеъру фарҳангаш, ки бошад ҷовидона.

Итолиё!
Эй кишвари ишқу тарона,
Оё туӣ зебоии хуфта,
Ором дар оғӯши дарё,
Ё он ки ноорому бедорию пуршӯр?

Итолиё,
Гаҳвораи сабзи ҳунармандони машҳур!
Дар маҳфили тандесҳои мармаринат,
З-он пайкарони дилкушои ишқофаринат
Дар базми Донтеву До Винчи,
Ояд ба гӯш овози пуррози худоён.

Ҳар кас Внизро дид як бор,
Онро бинад борҳо дар олами хоб,
Бо ҷилваи ҷодуияш,
Бо кӯчаҳои ғарқа дар об,
Чун хуни обиранги рагҳои тани шаҳр.
Овози қоиқрони ошиқ,
Шабҳои маҳтоб
Ваҳ, ки чӣ шӯрангезу зебост.

Ин шаҳрам,
Ин сарзамини бостонист,
Вайронаҳо - осори фарҳанги дурахшон.
Ин ҷост ҷои импротурони машҳур,
Созандагон - вайронгарон,
Торих, ё нафрин кунанд,
Ё офарин гӯяд ба онҳо.

Бар жарфнои қарнҳои рафта бингар,
Як лаҳза дар онфитиотарем,
Дар ғурфаҳои ғӯлпайкар,
Садҳо тамошогар нишаста.
Боло нишаста импротур,
Паҳлӯи ӯ бонуи зебояш,
Чун Моҳи нав метобад аз дур.