«Мурдам аз ҳайвонию одам шудам,
Пас чӣ тарсам, кий зи мурдан кам шудам?»

Мавлавӣ фаро мерасад.

Мавлавӣ:

Бузургворо,
Шумо ҳаргиз намурдаед.

Хайём:

Худоро!
Яъне ҳамчунон ҳайвон мондаам?

Мавлавӣ:

Шигифто!
Аз шӯхтабъии шумо ҳайрон мондаам.
Шумо, ки шоири ситорагонед
Ва ситораи шоиронед,
Ба хубӣ медонед,
Ки то дунё - дунёст
Ва замин дорои обу оташу ҳавост,
Инсон дар зеру рӯйи хок,
Зистан ва хоҳад зист,
Пас ин шак ва яқини шамо аз чист?

Хайём:

Кашфи асрори ҳастӣ дар замину осмон,
Ковишгар аст инсон.
Хушбахтона,
Роҳи андеша бар ӯ боз аст
Ва ҳар ситора ҷаҳони пурроз аст,
Шояд ҳазор бор беҳтар аз Замин.

Волтер аз роҳ мерасад.

Волтер:

Беҳтар аз Замин?
Ҳаргиз,
Ба назари шумо, мухолифам.
Аммо ҳозирам ҷон ба ройгон диҳам.
То шумо озодона андешаатонро баён кунед,
Бифармоед, ҳар чӣ мехоҳед, ҳамон кунед.
Озодӣ - ҳақиқати зиндагист,
Афсона нест,
Албатта зиндагӣ ҳам як таронаи ошиқона нест.

Мавлавӣ: