Аз ҳар диле - хуршеде
В-аз ҳар инсоне,
Каҳкашоне падид оранд.

ДУХТАРОН

Беди Маҷнун нишаста бар лаби рӯд,
Гесӯи сабзи хеш мешӯяд.
Бод бо торҳои он гесӯ,
Қиссаҳои нагуфта мегӯяд.

Беди Маҷнун нишаста бар лаби рӯд,
Ба тамошои духтарон, ки дар об,
Ҳамчу гулҳои Марями саҳарӣ,
Медурахшанд дар булӯри кабуд.

Духтарон, ин ситораҳои Замин,
Шонасарҳои хушнавои сипеҳр,
Раҳсипори ситорагон астанд.

Духтари хурдсоли Меҳани ман,
Зери чодар нуҳуфта гесӯро.
Чодари дигаре ниҳон кардаст,
Гесӯвони арӯсаки ӯро.

Духтарак бо арӯсакаш шаби тор,
Ҳарду чодар ба сар раванд ба хоб,
То шаванд аз дами саҳар бедор.

ҒИЗОЛ ДАР ҚАФАС

Ғизоли ман, ғазали дилнишин, ғизоли ҷавон,
Ту беқарори мавҷӣ,
Ту авҷи туғёнӣ,
Ту озарахши дурахшон,
Ту рӯҳи тӯфонӣ,
Ки бишканӣ ба такопӯ суруди дарёро.

Ғизоли ман, қафаси туст - ошёнаи мо,
Ман огаҳам зи ҳама ранҷҳои рӯзу шабат.
Ғурури поки ту - рангинтарин таронаи мо,
Шавад, ки ин суханам гулнишин шавад ба лабат,
Шавад зи шавқ бибӯсам рухи ту зеборо?
Ту пойдор,
Ту пӯяндаи шикеборо,
Танини ҳар нафасат - тундари қафасшикан аст,
Қафас намешиканад табъҳои волоро.

Ғизоли ман, ту, ки донӣ шикастанист қафас,
Қафас агар ба бузургии кишваре бошад.
Агар ба пушти сарат ҳосили баҳоре сӯхт,