Ман гуноҳи хилқатам,
Ман лаънати инсонам,
Ман нафрини худоёнам.

Бо садои баланд:

Аммо розӣ аз сарнавиштам,
Оҳ, ба суратам нигоҳ накун.

Зан:

Ин қадар нолаву оҳ макун,
Ки парешонам,
Дилам ба ҳолат месӯзад.

Мард:

Чӣ хуҷаста сӯхтане,
Ки чароғи умедамро меафрӯзад.
Зебои ман!
Ман рӯҳи сӯзони кавирам,
Раҳмам накун,
Ман аз тараҳҳум сахт серам.

Зан:

Мехоҳӣ бераҳм бошам?

Мард:

На. На. Мехоҳам меҳрубон бошӣ,
Ки ҳар кас меҳрубонтар аст,
Инсонтар аст.
Дареғо, ки мани меҳрпараст,
Ҳаргиз меҳр аз касе надидаам.
Ҳамеша орзу доштам, яке дӯстам бидорад,
Яке мунтазирам бошад.
Яке эҳсос кунад чӣ қадар шӯридаву танҳоям, оҳ!
Ман ба чеҳраи сӯхтавор ба дунё омадам,
Гӯӣ инфиҷори азалӣ,
Сурату сарнавиштамро сӯхта буд.
Падар аз ман рӯ бартофт,
Ҳар кас маро дид,
Ё афсӯс хӯрд, ё хандид.
Дар мадраса масхараам карданд,
Зиндагиам ҳаррӯз талхтару талхтар шуд,
Оқибат модарам,
Об шуд аз ғам.
Ба хок фурӯ рафт,
Рӯзе, ки ӯ рафт.
Даҳсола аз хона гурехтам,
Бо рӯҳе ғамгин ба деҳе рафтам.
Шабҳо дар гӯшаи масҷид хобидам,
Назди муллое қуръонхон шудам.