Садоям хуш буду суратам нохуш,
Мардум пиндоштанд назар кардаам,
Назрам мекарданд, мурод мехостанд,
Рӯҳи ғамгинам озурдатар шуд.
Субҳе дар саҳро зери дарахте,
Худро овехтам.
Деҳқони пире омад наҷотам дод.
Соате дигар аз деҳ гурехтам.
Ба шаҳр баргаштам,
Аммо он шабаҳи сояи ман шуд.
Кам-кам табиат кори худашро кард.
Қад барафроштам, навҷавон шудам,
Мадраса рафтам, дарсхон шудам.
Як инсон худ офаридам,
Бояд аз ҳар дар сар дароварам.
Якчанд хизмати калисо кардам,
Суруд хондаму дуо кардам.
Чанде ҳам осиву сиёсӣ шудам.
Ҳеч як аз инҳо,
Рӯҳи ғамгинамро,
Оромиш надод.
Ин ҷову он ҷо кор кардам,
Кор кардам.
Як сол ҳам ронандагии қатор кардам.
Мусофиронро аз шаҳре ба шаҳре
Бурдаму овардам.
Онҳо,
Мисли мусофирони рафта аз дунё,
Бебаргашт набуданд.
Ваҳ, ки шаби маҳтоб,
Биёбони гунг нимахоб,
Чӣ роҳи геҷе ба он сӯйи замон дорад.

Зан:

Дуруст аст,
Маҳтоби биёбон рӯҳи парешон дорад,
Одамро хоб рӯ мекунад.

Мард:

Орзуро ҳам нав мекунад,
Мусиқӣ бартарин орзуям буд,
Овоз мехондам,
Яъне зор мезадам,
Беҳунарона гитор мезадам.
Намедонистам,
Мусиқӣ нағмаи рӯҳи инсон аст,
Мусиқӣ суруди ситорагон аст,
Раб-ул-наҷъи худоён аст,
Бояд шинохту парастидаш.
Шавқи шуълавар,
Равонаам кард ба Итолиё,
Он ҷо бо ҳунар ошно шудам,