Он шаб шаби шарир,
Аз жарфнои зулмати дарёи хашмгин,
Он гавҳари ягона, ки моро наҷот дод,
Неруӣ ҷовидонаи ҳастӣ, умед буд.

ИШОРАҲО

1

Андарзи Зартушти бузургро ёд кунем,
«Равони ҷаҳони зиндаро шод кунем».

2

Аз ҳеч ангуште шабаҳи дигаре нест,
Ҳар инсоне яктост,
Ки дар зоти танҳоӣ
Гардонандаи дунёст.

3

Майкадаи ҷаҳон соқӣ надорад,
Ҳар кас дарояд,
Соқии хеш аст.
Як ҷуръа, як ҷом,
На кам, на беш аст.

4

Рафтем ба саҳро,
Сокиту танҳо
Боди афсунгар
Омад, маро бурд.
Ба куҷо, ба куҷоҳо?

5

Дасти шикаста пайи кор ояд,
Ба чӣ кор ояд дили шикаста?
Одам аз худаш ҳам мешавад хаста.

6

Рафтам бо дарё розу ниёз кунам,
Қафаси қанории диламро боз кунам.
Ногаҳон наҳанге аз қаъри обҳо,
Бурун ҷасту гуфт:
Биё, бифармо!
Кош мешуд сари ғамро зери об кунам,
То орзуро сероб кунам.

8

Касе, ки ҳақ надорад,
Ранги ҷомаи худро баргузинад,
Чӣ гуна ба дифоъи ҷомеа менишинад?

9

Шуҳратро гирифт бар сари даст,
Чунон шитофт ба сӯйи шоҳнишин,
Ки афтоду гарданаш шикаст.

10

Море дидам, ки шеър мегуфт,
Шеъре хондам, ки морӣ мекард,
Заҳрпароканиву зорӣ мекард.

11

Ҳазорон шеъру сурудамро,
Бар дарёи орзу афкандам.
Бошад, ки ин баламҳои кӯчак,
Ба соҳили Ватан бирасонандам.

МАҲКУМ, Ё МАДЮН?

Инҳо зиндаи имрӯзу фардоянд,
Мо бозандаи имрӯзу дирӯзем.
Инҳо ба тавофи Хуршед мераванд,
Мо чилланишини қандилу пеҳсӯзем.
Оҳ,
Ки дар он азизтарин оташгоҳ,
Месӯзад ҳар кас равшанандеш аст.
Аз худ мепурсам:
Насли мо оё
Маҳкум, ё мадюни торихи хеш аст?

ЗАМИН ХӮРДАНИСТ?

Об мехӯрем,
Ҳаво мехӯрем,
Тоб мехӯрем
Ва замин мехӯрем.
Чаро Хуршед намехӯрем?
Хуршед хӯрданӣ нест,
Магар Замин хӯрданист,
Ки чунин мебалъемаш?