Дарахти кӯҳии хуррам зи баргу бар гаштам.
Вагар, ки сели хурӯшон ба коми баҳрам бурд,
Ба сӯйи соҳил бо мавҷ ҳамсафар гаштам.

Ба саргузашт шигифтам, ба шодии рӯҳам,
Вафо кунеду нагӯед дар ба дар гаштам.
Ду боли саркаши ман шеър буду ишқи Ватан,
Ба қуллаҳо чу уқобони тезпар гаштам.
Насими меҳри шумо буду оташи дили ман,
Ки дар шукуфтану дар вожа шуълавар гаштам.
Барои равшании ишқу шодии дилҳо,
Ҳамеша дар пайи ойинаи зафар гаштам.

Замона ҳар чӣ дигаргун шавад, ҳамонам ман,
Ки дар ҳавои шумо пайки хушхабар гаштам.

МАВҶ ДАР МАВҶ

Ин на аввал, на охири дунёст,
Охири имшаб, аввали фардост.
Боз фардову боз фардоҳост.
Зоти шаб зулмат аст
Кори бедодгар ситамкорӣ.
Созгориву шармсориҳост.
Киштии дар халиҷ мондаи мо,
Чашм бар роҳи бодбони баланд,
Орзуманди паҳнаи дарёст.
Чанг дар чанг тундару тӯфон,
Мавҷ дар мавҷ пештар рафтан.
Зинда,
Сарзинда мондану дидан,
К-он ба соҳил расида,
Киштии мост.

АЗ САФАР ПУРСИДАНД

Баландболое,
Дар тангное,
Печ андар печ,
Он қадар сарашро хам карду хам кард
В-аз баландои қомати худ кам карду кам кард.
То пояш ҳалқа шуд бар сар
В-он ҳалқа ҳар рӯз,
Тангтар шуду кӯчактар,
То расид ба сафар,
Яъне ба ҳеч.

Аъдоде, ки дар коинот мечархиданд,
Аз он сафар пурсиданд,
Оё имкон надошт,
Алфи инсониро.
Бар хеш пуштвона кунӣ,