Надонам ҷуз арӯсеро дар ин санг,
Ки аз гач карда бошандаш ба найранг.
Арӯси гач шабистонро нашояд,
Турунҷи мум райҳонро нашояд.
Басе кардам шигарфиҳо, ки шояд,
Ки гӯям в-аз туям шарме наояд.
Чи кард он раҳзани хунхораи ман
Ҷуз оташборае дар бораи ман?
Ман, инак, зинда, ӯ бо ёри дигар,
Зи меҳр ангехта бозори дигар.
Агар худ рӯи ман рӯест аз санг,
Дар ӯ бинад, фурӯ резад аз ин нанг!
Гирифтам, сагсифат кардандам охир,
Ба шири саг напарвардандам охир,
Саг аз ман беҳ бувад, гар то тавонам,
Фиребашро чу саг аз дар наронам.
Шавам, пеши саг андозам дилеро,
Ки хоҳад сагдили беҳосилеро!
Дил он беҳ, к-ӯ бад-он кас во набинад,
Ки дар саг бинаду дар мо набинад.
Маро худ кошкӣ модар назодӣ
В-агар зодӣ, ба хӯрди саг бидодӣ!
Биё, то каҷ нашинам, рост гӯям,
Чи хориҳо, к-аз ӯ н-омад ба рӯям.
Ҳазорон парда бастам рост дар кор,
Ҳанӯзам пардаи каҷ медиҳад ёр.
Шуд обам, ӯ ба мӯе тар наомад,
Чунон, к-обе ба обе барнаомад.
Чи гуна рост ояд раҳзанеро,
Ки резад обрӯи чун манеро?
Фарас бо ман чунон дар ҷанг ронда-ст,
Ки ҷои оштӣ ранге намонда-ст.
Чу моро нест пашме дар кулоҳаш,
Кашидам пашм дар хайлу сипоҳаш!
Зи бас сар зери ӯ бурдан хамидам,
Зи бас тори ғамаш худро надидам,
Дилам кӯр асту биноӣ гузинад,
Чи кӯри дил, чи он кас, к-ӯ набинад.
Сарам мехораду парво надорам,
Ки дар ишқаш сари худро бихорам.
Забонам худ чунин пурзахм аз он аст,
Ки ҳар-ч ӯ медиҳад, захми забон аст.
Сазад, гар бо ман ӯ ҳамдам набошад,
Зи кас бахтам набуд, з-ӯ ҳам набошад.