ишора мекарданд, ки дар ин давра байни мустамликаҳои суғдӣ, ки дар масири шарқии Шоҳроҳи Абрешим ва худи Суғд (аз ҷумла пойтахти он Самарқанд ҷойгиранд) чӣ гуна робитаҳои зич мавҷуданд. Баъзе аз ин мактубҳоро муаллифонашон ба суғдиён, дар ҷое, ки оилаҳои онҳо зиндагӣ мекарданд, фиристода буданд ва қисми дигари мактубҳои худи суғдиён барои яке аз минтақаҳои сераҳолии суғдӣ дар ҳавзаи паҳновари Тарим, ки аъзои оилаи онҳо дар он ҷо зиндагӣ мекарданд, пешбинӣ шуда буданд.
6. 1. 3. Катибаҳои суғдӣ аз Қарабалсағун. Дар охири асри XIX, олими рус Н. М. Ядринтсев дар шимоли Муғулистон (дар харобаҳои пойтахти бостонии уйғурҳо, Қарабалсағун) боқимондаҳои як навиштаҷоти сезабонаи қадимаи (туркӣ, чинӣ ва суғдӣ) дарёфт кард. Навиштаҷоти сеюм (суғдӣ) дар ибтидо иштибоҳан навиштаҷоти уйғурӣ шуморида шуд, вале баъдтар (пас аз пайдо шудани ҳуҷҷатҳои суғдӣ дар ҳавзаи Тарим) муҳаққиқи олмон Ф. В. К. Мюллер тавонистааст онро рамзкушоӣ намояд. Вай муайян намуд, ки ин навиштаҷот бо ҳуруфи суғдӣ кандакорӣ шудааст ва ба дастхатҳои буддоии суғдӣ хеле монанд аст. Аз рӯи маълумоти коршиносон, ин навиштаҷот ба хоқони уйғур, ки аз солҳои 808 то 821 дар ин қаламрав ҳукмронӣ кардааст, бахшида шудааст. Ин навиштаҷот, инчунин, далели он аст, ки суғдиҳо на танҳо ҳамчун яке аз бозингарони калидии масири шарқии Шоҳроҳи Абрешим баромад мекарданд, балки ҳамчун ҷузъи империяҳои даштӣ дур аз ин масири трансконтиненталӣ нақши муҳими сиёсӣ ва иқтисодӣ доштанд.
6.2. Дастнависҳои суғдии монавӣ. Ҷунбиши мазҳабии монавия дар империяи Сосониён ба вуҷуд омада, пас аз оғози таъқиб алайҳи пайравонашон дар он, вай инчунин ба Осиёи Марказӣ ва