барои онҳо осонтар шуд. Бузургии ин шаҳр дар замони ҳукмронии писари Тоҳир Абдуллоҳ ба даст омадааст, ки халифа Маъмун ӯро чун «яке аз писарони худ мешуморид ва нуфузи ӯро ба боло мебурд». Дар аввал халифа мехост ӯро ба ҷойи падари фавтидааш волии Хуросон таъин кунад. Аммо шуғли ӯ дар ғарби Хилофат:
саркӯб кардани исёни Наср б. Шабат дар Ракка, исёни Абуллоҳ б.
ал-Сари дар Миср ва Бобаки Озарбойҷон ин таъинотро ғайривоқеӣ гардонданд. Аз ин рӯ, ӯ бародари худ Талҳаро намояндаи худ дар Хуросон таъин кард. Вақте ки соли 828 бародари ӯ Талҳа даргузашт, пас бародари дигараш Алӣ, ки дар ҷойи ӯ ду сол ба ҳайси муовини ҳоким хидмат кард. Баъди омаданаш дар соли 830 ба Нишопур амир Абдуллоҳ онро пойтахти давлати худ кард.
Ҳукмронии 15-солаи ӯ дар маркази Хуросон (аз ҷумла Варорӯд) ба давраи мутлақияти равшанфикр табдил ёфт.
Шарқшиноси маъруф В.В. Бартолд менависад: «Ин хусусиятҳо бо возеҳии кофӣ аллакай дар аҳди аввалин ташкилотчии Хуросон Абдуллоҳ б. Тоҳир, ки ба гуфтаи Яъқубӣ, Хуросонро ба гунае соҳибӣ мекард, ки касе накарда буд. Абдуллоҳ, пеш аз ҳама, манфиати деҳқононро ҳимоя мекард. Аксар вақт байни сокинон оид ба истифодаи об барои обёрии сунъӣ ихтилофҳо ба миён меомаданд; дар китобҳои ҳуқуқшиносони мусулмон дар ин бора дастуре набуд; бинобар ин Абдуллоҳ фақеҳони Хуросонро даъват карда, ба онҳо супориш дод, ки бо иштироки баъзе фақеҳон аз Ироқ, қоидаҳои истифодаи обро таҳия кунанд. «Китоби ҷуборҳо» (Китоб ал-кунӣ), ки дар таҳқиқи чунин ҳолатҳо чун дастурамал тартиб дода шудааст, ки баъд аз ду аср, дар давраи Гардезӣ низ амал мекард. Дар фармоне, ки Абдуллоҳ ба мансабдорон барои ҳимояи манфиатҳои деҳқонон амр додааст, мулоҳизаҳои ахлоқӣ ба манфиати ин мулк дода мешуданд: «Офаридгор моро бо дасти онҳо мехӯронад, бо