Дар ҳамин асно мошине овоз баланд карда, чанд метре гузашта истод ва чун ронанда дари онро кушод, гумон намудам, ки ин ҳамон мошинест, ки бояд аз дастам пулҳоро мегирифт.
Чунинашро интизор набудам. Аз он чӣ ки метарсидам, ба фикрам, дар ҳамон лаҳза ба сарам омад ва пеши чашмонам сиёҳӣ заду ба ои ба тарафи мошин ҳаракат намудан рӯи роҳ нишастам. Фикр накунед, ки ман аз ғами пулҳои аз дастрафта ба чунин ҳол афтидам, не ҳаргиз ин хел набуд. Ман аз он тарсидам, ки онҳое, Матлубаро ба гарав гирифта буданд, ба суханони банда бовар намекунанд ва ӯро зинда намемонанд.
-Ба шумо чӣ шуд, ҳамсоя? - гуфтани нафаре, ки дастамро гирифту нияти аз замин бардоштанам намуд маро ба худ овард.
Чун нигоҳамро ба суи вай дӯхтам, ҳамсояамон - ҳамон устоди донишгоҳро дидам. Дар ҳамон ҷо ҳам аз тарси оне ки сирри хонадонамон ифшо нашавад, ҳеҷ гап не, ҳамин хел сарам чарх заду ба замин нишастам гуфтам.
-Авзоятон беҷо, биё беҳтар шуморо ба хона не, дурусттараш ба беморхона барам, - гӯён ҳамсоя, илоҳо номаш дар гӯр равад, дасти манро гирифту то ба пеши мошинаш бурд. Дар ҳамон ҷо ман фаҳмидам, ки мошини истода на аз онҳое, ки барои бурдани маблағи гарав омадаанд, балки аз ҳамсоя будааст. Чун ба мошин нишастам, ҳамсоя маро ба шуъбаи қабули беморхонаи Қарияи Боло бурд ва аз пайи санҷидани набзи ман шуд. Ӯ ҳамроҳи духтуре омад ва дуюмин набзи бандаро санҷида гуфт, ки фишори хунам баланд шудааст ва бояд соате аққалан дар он ҷо бимонам. Онҳо ба ман дору доданд ва дар ҳамин асно телефон занг зад.
-Ҳарчанд ба аҳдат вафо накардӣ, вале метавонӣ ба истгоҳи охирини шоҳроҳи Душанбе-Ҳисор равӣ ва аз он ҷо ба тарафи чап тоб хӯрӣ. Аз ҳамон роҳи калон дар масофаи на бештар аз дусадсесад метр ҳамсаратро хоҳӣ дид,-гӯён нафаре ки ба алоқа баромада буд, имконияти гуфтани суханеро ба ман надода телефонашро хомӯш кард. Шояд аз таъсири дору буд ё аз шунидани хабари бад, ки вазъи ман аз пештара дида бадтар шуд. Чун ҳамаи суханони гаравгонгирифтагонро ҳамсоя шунид, бандаро ором намуда гуфт, ки худаш ба истиқболи Матлубахон мераваду ӯро гирифта ба беморхона меорад...