-Ман донистан мехоҳам, ки доираи фаъолиятам чӣ гуна хоҳад буд.
-Гуфтам-ку тиҷорат.
-Тиҷорат ин маҳфуми умумист, ман бошам мехоҳам донам, ки ба кадом навъи тиҷорат даст мезанам.
-Ман ҳеҷ шуморо нафаҳмида истодаам, мехоҳам шуморо дастгирӣ кунам, вале...
-Вале чӣ?
-Мебинам, ки аз ҳамон якравиҳои пештараатон намондед.
-Охир ман наметавонам, ки надониста ба коре даст занам, - худро сафед карданӣ шуда гуфтам ман.
-Медонед ба ҳама ин комёбиҳо ман чӣ хел ноил шудам?
-Аз куҷо донам.
-Агар намедониста бошед, бояд бидонед: вақте одамони нек бандаро ба ҳамкорӣ даъват намуданд, ман напурсидам, ки он чӣ корест ва чӣ хеле мебинед, афсӯс ҳам намехӯрам.
-Ин хел бошад, ман аз ҳамон аробаам намонам, - гуфтам ман ва аз ҷой бархестам.
-Он кӣ таваккал намекунад, шампон наменӯшад, - гуфт ӯ аз қафоям, вале ман дигар аҳамияте надода аз дар баромадам...
-Дигар ӯро надидед?
-Дидам.
-Кай ва дар куҷо?
-Дар пеши тарабхонаи “Сиёвуш”. Ман аз роҳ мегузаштам, ки вайро дидам аз тарабхона баромада истодааст.
-Танҳо буд?
-Не.
-Ҳамроҳи хонуме буд?
-Не.
-Пас он ҳама таваҷҷуҳи шуморо чӣ сабабе буд, охир дар ҳар сари қадам як тарабхона аст.
-Ӯро ҳамроҳи ҳамон ҳофизи худозада дидам.
-Хайр чӣ?
-Гап дар сари он аст, ки худи ҳамин ҳофизи худозада замоне тариқи ҳамон доруҳои соҳили Омуро убурнамуда ба дилу дидаи дӯстдорони маишат роҳ ёфта буд.