Мегӯянд, ки Сом – паҳлавон ва шахсавори достонии шаҳри қадими Балх аз надоштани фарзанд ранҷи рӯҳӣ мекашид ва пайваста ба маъбади Ноҳид мерафт ва бо дили افسурда ба боргоҳи холиқи офтобу моҳ ва ситорагон арзу ниёз мекард ва дар ҳоле, ки аз дидагонаш ашк меборид, фарзанде аз худованд мехост. Рӯзе, ки ғарқи дуо ва ниёиш буд ва аз худ хабаре надошт, дар хона занаш Дилором фарзанде ба дунё оварда буд, ки мӯйҳои сараш чун нуқра сафед ва пӯсти баданаш чун шохаи арғувон обиранг буд.

Дилором аз тарси шавҳараш Сом чанд рӯз навзодро маҳфӣ нигоҳ медошт ва охир рӯзе канизе тифлро дар бағал гирифта назди Сом рафт. Сом аввал аз дидани фарзанд хеле хуш шуд, вале ҳамин, ки чашмаш ба мӯйҳои сафед ва бадани гулранги ӯ афтод, аз тахт фуруд омад ва равонаи маъбади Ноҳид гардид.

Фуруд омад аз тахти Соми савор, Ба парда даромад сӯи навбаҳор.

Паҳлавонон ва бузургони коҳи Балх пеши худ аҳд бастанд, ки пеш аз ин, ки Сом аз маъбади Ноҳид баргардад, тифли навзодро бардошта, дур аз шаҳру диёр ва пинҳон аз дидагони халқ, ба кӯҳи Албурз, дар ҳафтод километрии ҷануби Балх бубаранд ва дар яке аз қалъаҳои муҳиби ин кӯҳ, ки ошёнаи Симурғи сафед ҳам дар он ҷост, биняндозанд.

Яке кӯҳ буд номаш Албурзкӯҳ,
Ба хуршед наздику дур аз гурӯҳ.
Бад-он ҷой Симурғро лона буд,
Ки он хона аз халқ бегона буд.

Бузургон ва паҳлавонон тифлро дар ошёнаи сангӣ гузоштанд ва саррост ба шаҳри Балх муроҷиат карданд.