Рафт ва дарахти танумандеро аз замин канд ва ба сӯи Рустам ҳамла кард. Рустам аз асп пиёда шуд ва ба муқобили дев шитофт. Вале дев чунон зарбае бар ӯ зад, ки Рустам то камар дар замин фурӯ рафт. Рустам барои дафъи зарбаи баъдии дев сипари худро бар рӯи сар гирифт. Сипас худро аз замин бурун кашид ва ин бор чунин бар сари дев кӯфт, ки дев то гардан дар замин нопадид шуд. Баъд ду гӯши ӯро канд, то нишони бандагии ӯ дар ҳамаи умраш бошад.

Пас аз он ҳамагӣ ба иттифоқ ба ҷойгоҳи аждаҳо равона шуданд. Нахуст сипоҳро ба ҷанги аждаҳо фиристоданд. Вале лашкар бо дидани аждаҳо аз тарс гурехт. Ба пайравӣ аз назари дев дар сандуқи фаровон теғ ва ханҷари кор гузоштанд ва пас аз он, ки Рустам ба даруни сандуқ рафт, онро дар сари роҳи аждаҳо бо занҷирҳои оҳанин ба танаи дарахти тануманде бастанд. Аждаҳо ҳамин ки сандуқро дид, онро балҷид ва теғҳои дохили сандуқ дилу ҷигари аждаҳоро аз ҳам дарид. Дар ин дам Рустам низ аз сандуқ берун омад ва аждаҳоро аз дарун аз пой даровард ва бо марги аждаҳо оташи тезе, ки аз даҳони ӯ берун меомад, низ хомӯш гашт. Дар ҷараёни ин воқеаҳо Зол ба даргоҳи Худованд ниёиш мекард, ки ин паҳлавон кушта шавад, то ӯ аз додани боҷ раҳоӣ ёбад. Вале вақте омӯзгори Рустам фош кард, ки ин паҳлавон писари ӯ Рустам аст, Зол орзуи худро пас гирифт ва барои раҳоии писар ба ниёиш пардохт.

Рустам пӯсти аждаҳоро канд ва дастур дод аз он барои ӯ зиреҳи захмнопазир бисозанд. Пас аз ин воқеа подшоҳи Чин духтари худро ба Рустам дод. Рустам аз духтар дорои писаре шуд, ки номи ӯро Фаромарс гузошт.

Қалъаи Золи Зар

Данғара як замон як мамлакати обод буд. Шаҳристон ва қалъаҳояш бузургу обод буданд. Қалъаи калонашро қалъаи Золи Зар мегуфтанд. Имрӯз ҳам дар ноҳияи