Паҳлавоне буд, ки бо Сӯҳроби ҷавон ҳамла оварда метавонист ва ӯ дар он ҳангом ба Зобулистон буд. Шоҳ ба Рустам нома кард. Паҳлавон ба посух навишт, ки чун корҳо сохта гардад, ба сӯи Балх рӯй хоҳад ниҳод. Шоҳ расули дигар бо ҳашм фиристод, то Рустам ҳар чӣ зудтар ба даргоҳ равад. Саранҷом Рустам ба наздики шоҳ омад ва шоҳ ӯро ба ҷанг бо Сӯхроб фармон дод. Рустами силоҳдори сипоҳи Ориёнро аз Балх чанд фарсах берун рафта ва сари роҳи лашкари Сӯхробро гирифт, фардои он рӯз ду лашкар дар баробари ҳам ороста гардид. Рустам ва Сӯхроб пешрӯи лашкариёни худ ба рамзи тан ба тан бархостанд, то фарҷоми ҷангро таъйин кунанд. Саворон ба расми он рӯзгор аз нажод ва гавҳари ҷанговарон сухан гуфтанд. Рустам пеш аз он дам номи Сӯхробро нашунида буд ва аз он рӯй пури ҷавонро дарнаёфт, магар чун Сӯхроб номи Рустамро шунида, пурсид, ки магар вай Рустами таҳамтани Зобулӣ бошад? Рустам нишони хештанро пинҳон дошт ва гуфт:
— Мардони далер ба бозгуфтани ному нишони хеш ниёзе надоранд.

Сипас ду диловар ҳар як ба канори сафи лашкари хеш омодаи набард шуданд. Шайпури ҷанг ба навохт даромад ва овози карнай оғози набардро ба гӯшҳо фурӯ хонд. Ду шахсавор ба дасте найза ва ба дасти дигар сипар бар гирифтанд. Ду мард аз як гавҳар аспонеро, ки аз як нажоданд, ба сӯи ҳам битозиданд. Саранҷом аз найзаҳо банд ва синон фурӯ рехт. Инон ба чап бигардониданд ва даст ба дастаи шамшерҳои ҳиндӣ бурданд. Захмҳои фаровон теғаҳои шамшерро аз ҳам бипошид. Чун аз шамшер кор барнаёмад, умедҳои гарон барҳам кӯфтанд, ки дастаҳои он ҳам гардид. Саранҷом аз аспҳо пиёда шуданд ва аз гурзу шамшер даст баргирифтанд ва пиёда ба гӯштӣ дарҳам овехтанд. Он ду диловар аз якдигар ба сутӯҳ омаданд. Ҳар ду ин донистанд, ки размҷӯёне чун якдигар надида буданд. Ба ногаҳ Сӯхроб камарбанди Рустам гирифт ва аз ҷойӣ