баровард ва бар заминаш ниҳод, ба синаи Рустами пил-тан бинишаст ва ханҷар баркашид, то сарашро аз тан ҷудо кунад. Дар он дам Рустам ба гармӣ гуфт:

— Туро ин суде набувад, зеро оини мо чунон аст, ки агар пушти душманро нахустин бор бар замин ниҳем, сарашро набурем ва агар бори дуюм душманро зер оварем, он вақт сар буриданаш раво бошад.

Сӯҳроб ин хасмро куҳансолона ёфта буд, аз синааш бархост ва ҷонашро бар вай бахшид. Ду паҳлавон барои ҷуштии дигар дам даргирифтанд. Рустам аз Сӯҳроб ҷудо шуд, ба оби чашма гарду хок аз рӯю тан пок кард ва ба додор фарёд кард, то нирӯи бозгирифтаашро ба вай боз диҳад. Рустам ва Сӯҳроб бори дигар ба гӯштӣ шуданд ва ба дуволи камари якдигар ҷанг заданд. Саранҷом Сӯҳробро бардошт ва бар замин зад, теғ низ аз миён баркашид ва ба синаи Сӯҳроб фурӯ кард. Сӯҳроб бар хештан печид ва чун бидонист, ки равонаш ба зудӣ аз тан хоҳад рафт, ба Рустам гуфт:

— Саранҷом ба кайфари кирдори хеш хоҳӣ расид, ман фарзанди Рустами Золам. Ҳар гоҳ бидонад, ки фарзандаш Сӯҳроб аз дасти ту кушта шудааст, агар дар об ба сони моҳӣ ё дар дашт чун сайёҳе шавӣ, кини ман аз ту бихоҳад.

Чун Рустам ин сухан бишунид, ҷаҳон пеши чашмаш тира гашт. Аз танаш тоб ва қувваташ рафт ва беҳуш шуд. Равони дижам аз Сӯҳроб пурсид:

— Бигӯ, ту аз Рустам чӣ нишонӣ дорӣ, ки ман худ Рустам ҳастам.

Сӯҳроб мӯҳраеро, ки ба бозу дошт, ба Рустам намуд. Аз ниҳоди Рустам фарёд бархост ва гуфт:

— Эй фарзанди сарафрозу ҷавони ман! Пирона сари туро буридам. Хуршеду моҳ дигар ба сони ту диловаре нахоҳад дид.

Дижам — афсурдахотир, ғамгин.