Рустам ба чарогоҳ рафта, Раҳшро пайдо кард. Дид, ки асп аз он чӣ, ки мехост, зиёдтар аст. Аммо Рустам ба он наздик шуда буд, ки аспи маст ба тарафи Рустам ҳамла кард. Рустам як мушт ба паҳлӯи асп зада, гӯшашро тоб дод. Асп дафъатан дар ҷояш зону зад. Баъд Рустам ба асп савор шуда, назди падараш омаду гуфт:
– Маро дуо бидеҳ, ки акнун ба ҷанг меравам.
Золи Зар дуо кард. Рустам бо Раҳши худ ба тарафи манзили Деви Сафед раҳсипор гардид. Вай чӯл гаштаю мӯй гашта ба қалъаи Деви Сафед расид. Аз сӯрохии девори қалъа нигоҳ карда дид, ки дев дар як кунҷи ҳавлии қалъа дар назди чоҳе хоб аст. Ӯ ба қалъа дохил шуда, девро аз хоб бедор кард. Дев баробари бедор шудан ба Рустам дарафтод. Онҳо се шабу се рӯз бо ҳам ҷангиданд, бисёр кашокаш карданд. Гоҳ Рустам Девро ба замин мезаду гоҳ Дев Рустамро.

Ҳар боре, ки яке дигареро ба замин мезад, замин ба ларза меомад, гарду чанг ба осмон мепечид. Дар охир Дев тамоман беҳол шуда аз пой афтод. Рустам аз фурсат истифода бурда бо ханҷар сари девро аз тан ҷудо кард. Ҷудо карду ҳамоно барои озод кардани амакаш ба даруни чоҳ рафт. Амакашро аз чоҳ берун баровард. Ҳар ду ба Раҳш савор шуданд, роҳи хонаашонро пеш гирифтанд. Дар роҳ меомаданд, ки аз пешашон Исфандиёр баромад. Вай ба Рустам гуфт:
– Ту кистӣ? Куҷо азми сафар дорӣ?
Рустам ҷавоб дод:
– Ман Рустами Достон, фарзанди Золи Зарам. Ин мард меҳмон аст. Сӯи манзили худ меравем.
Исфандиёр гуфт:
– Кайҳост, ки ман қасди бо Рустами Достон ҷанг карданро дорам. Агар ту Рустами Достон ҳастӣ, аввал бо ман ҷанг мекунию баъд хонаат меравӣ.
Рустам гуфт: