Ин садо аз умқи ҷон омад,
Чун паём аз осмон омад,
То зи ҳар кӯҳи Ватан мисли танин бархост,
Чун танин аз осмону аз замин бархост.
Чун наҷоти одамон омад:
– Бар шумо ман сулҳ меорам!

Он даме, к-ӯ аз сари ҷон хест,
Ҳиммати миллат дурахшон хест.
Ҳамраҳи ӯ рӯҳи Шерак буд,
Рӯҳи Деваштич хандон хест!
Ҳамраҳаш рӯҳи Муҷаннаъ буд,
Мисли шӯри Сарбадорон хест:
– Бар шумо ман сулҳ меорам!

Мутаккоро аз ниҳоди халқ ёфт,
Сидқи худро аз садоди халқ ёфт,
Дошта аз домани имону фарҳанги Ватан
Гашт боло бо ҳама қад бар сари санги Ватан
Чеҳраашро арғувонӣ кард
Ин муҳаббат, ин садоқат, ин шараф, нанги Ватан!

Он даме, к-ӯ бо сад армон хест!
Аз паси ӯ Суғду Хатлон хест!
Ҳам Ҳисору Рашт боло шуд!
Ҳам Зарафшону Бадахшон хест!
Дар сари он вартаи марговари тақдир
Нангу имон хест!
Бо қади болои ӯ, ҳамҷони ӯ, ҳампои ӯ
Тоҷикистон хест!

– Бар шумо ман сулҳ меорам!
Дар самои тозаи кишвар
Барқҳо зад ин нидову шӯълаафшон шуд,
Неку бад дар партаваш бар мо намоён шуд,
Миллате аз як гиребон сар бурун овард, Тоҷикистон тоҷи инсон шуд!