Ин пиразан, ки бо такяи асо рост истодааст, мегӯяд: «Ҷавоне маро дӯст медошт. Оре, он замон, ки зебо будам ва гулҳо ба тароватам рашк мебурданд».

Оҳ, кош ба шукронаи ҷавонӣ ва ин ҳусни худодод як бор ин суханро, эй Ёр, мешунидӣ.

Ҳама ҷо лолазор аст. Хуни ошиқонро рехтаанд. Пас аз замоне базми гули сурхро гардон мекунанду гарм. Номаҳои пурдардро дар оташ месӯзанд ва дар он миён дафтараки таронаҳои маро ҳам. Агар ба дуо ёдам намеоред, мегӯянд, дар зиндагӣ ҳам ӯро он Ёр фаромӯш намуд.

Кӯдакон гулҳои сурх дар даст доранд. Офтоб пушти абрҳо мегиряд. Рӯз гирифтори ғам аст. Пои ошиқонро буридаанд. Ёрон дар интизор аз дида хун меборанд. Чӣ гуна метавонам бо гули садбарги сурх биёям ва бигӯям: «Дӯстат медорам?»

Номаҳои маро чаро дар об андохтӣ? Номаҳоеро, ки бо ашк ва хуни дил навиштам. Дар он поён дилдодае ҳамаро мегирад ва мехонад.

Оҳ, бовар мекунад, ки ишқ то ошиқро накушад, даст аз домони ӯ намегирад.

Осмонро ба ранги дуд мебинам ва гулҳоро ба сурати хокистар. Бо ин ҳама мехоҳам бигӯям, ки дӯстат медорам.

Дар хоб ҳам мегуфтам, ки дӯстат намедорам. Хоҳари зебои Ту сарбанди сабзатро ба нӯги шохаи дарахте овехт. Ва баъд шамол вазиду абр гирист. Аммо ман ҳамчунон мегуфтам, ки дӯстат намедорам. Нигоҳат механдид.

Ва чаро офтоб майли нишастан дошт, надонистам.

Кӯдаке номаҳои маро барои Ту меовард. Ман аз шарм ба нуқтае нигоҳамро дӯхтам. Мехондӣ, охир, он гоҳ мехондӣ