Кабкчаҳо шиста қатор,
Мечинанд донаи анор! -мегӯянд.

Бозии “Ма ин ҷо – ма ин ҷо”

Ҷои бозӣ: майдон, саҳни ҳавлӣ ё боғ.
Тайёрӣ ба бозӣ. Бозингарон давра шуда саф мекашанд, ду кас баранда мешавад. Барандаҳо дар дохили давра меистанд. Чашми ятои онҳо бо рӯймол баста мешавад.
Рафти бозӣ. Бо фармони роҳбари бозӣ бозингари чашмаш баста кушиш мекунад, ки аз дохили давра набаромада, рафиқи чашмаш кушодаро дорад. Дар баробари “Сафар” гуфтани рафиқи чашмбастааш:
– “Ма ин ҷо”, “Ма ин ҷо” гуфтани бозингар лозим аст. Вақте ки бозӣ сар шуд, он бачаи чашмбаста рафиқашро доштанӣ шуда, вайро пеш мекунад. Агар ӯро гум кунад, “Сафар”, - гӯён фарёд мезанад. Он бача бошад, “Ман ин ҷо, ман ин ҷо” - гӯён ҷавоб мегардонад ва аз давра берун намебарояд. Агар чашмбаста рафиқашро дорад, ду каси дигар ба даруни давра даромада, бозиро давом медиҳанд. Бозингарони ҳарифи худро дошта ғолиб ҳисоб мешаванд. Мавлуда баранда таъин карда мешавад.
Вай дар рӯи хат, дар назди ҷӯй меистад.
Рафти бозӣ. Бо фармони аввлини роҳбар гурӯҳи сенафара дастҳоро ба китфи якдигар мегузоранд. Мувофиқи фармоиши дуввум бозингарон сурудро хонда ва ҳар гуна ҳаракатҳоро иҷро карда, ба пеш, сӯи ҷӯй мераванд. Мазмуни суруд чунин иҷро карда, ба пеш, сӯи ҷӯй мераванд. Мазмуни суруд чунин аст:

Се духтаракон будем,
Лолачинакон будем.
Давидему давидем,
Ҷӯи навба расидем.
Ҷӯи нава обаш не,
Мавлудаю тобаш не.