Шояд он бача, мухлиси падари худ бошад ва ба нақшҳои иҷрокардаи падарро иҷро намояд. Ин ба бачаҳо дилхушӣ меораду дар замири онҳо меҳру муҳаббат ба ҳунару фарҳанг тавлид меёбад.
Дар ин машғулият диққати бештар ба таълим дода шавад. Мураббӣ метавонад бо имконияти техникие, ки рӯйи даст дорад, слайдҳои таълимиро ба тамошо гузорад. Барои мисол, расми зер, ки дар он мемехонем: “Офтоб, абр, раъду барқ, абру борон, барфрезӣ, тиру камон”.
Дар расмҳо чӣ тасвир шудааст?
Кадом ҳодисаҳои табиатро ту медонӣ?
Дар кадом фасли сол раъду барқ мешаваду жола меборад?
(Расми – офтоб, абр, борон, барф, раъду барқ, камон расмҳоро бо фаслҳои сол лоиқ карда мондан лозим.) Ин расм хеле пурмуҳтаво аст.
Бачаҳо аз тамошои он як ҷаҳон маънҷ мебардоранд, зеро дар он хусусиятҳои фасли сол, бахусус, баҳору тирамоҳ, ки боронгарӣ, раъду барқ ва тиру камон хеле зиёд аст, ба чашм мерасад. Мураббӣ метавонад саволҳои зиёдеро матраҳ созад ва аз забони бачаҳо ҳозирҷавобиро шунавад. Илова ба он, мураббӣ метавонад ҳангоми шарҳи фаслҳои сол бачаҳоро хаёлон ба тамошои чунин манзарҳо барад. Бачаҳо ҳангоми дар осмон дидани тиру камон хатман шавкун мебардоранду ба осмон то дер нигоху ишора ҳам мекунанд. Мураббӣ метавонад саволҳои зиёдеро матраҳ созад ва аз забони бачаҳо ҳозирҷавобиро шунавад. Илова ба он, мураббӣ метавонад ҳангоми шарҳи фаслҳои сол бачаҳоро хаёлан ба тамошои чунин манзараҳо барад. Бачаҳо ҳангоми дар осмон то дер нигоҳу ишора ҳам мекунанд. Мураббӣ метавонад сабабҳои тиру камонро дар осмон, ки баъди боронгариҳо ба амал меояд, ба бачаҳо фаҳмонад.
Чунин шарҳро метавонад дар бораи сабабҳои пайдоиши раъду барқ, борон, абр ва резиши барфу боронро ба забон орад.
Вақте бачаҳо ҳозирҷавобӣ нишон доданд, мураббӣ машғулиятро каме мураккаб месозад. Диққати бачаҳоро ба бозии дидактикии калимаҳои ҳаммаъно ҷалб менамояд.