Мухтасар баён гардида, образи қаҳрамони асосӣ – Мафтун ва персонажҳои ёрирасон – Шераливу Ҷобирбек, ки маҳсули тахайюли адиб мебошанд, мавриди таҳлил қарор дода мешавад. Сабаби ҷилои реалий гирифтани симои қаҳрамону персонажҳо, тасвирҳои образнок ва тахайюлоти нависанда ба истифодаи факту далелҳои зиёд вобаста дониста шуда, муносибати нависанда бо факту далелҳо воқеъбинона арзёбӣ мегардад.

Калидвожа: адабиёт, насри мустанад, нависанда, асар, образ, сюжет, қаҳрамон, персонаж, роман, эҷод, мазмуну мундариҷа, ҳуҷҷат, факт, ҳаёти воқеӣ, ҷомеа, ҳодиса, ғоя, мавод, тасвир, нақб, бадеият, маҳорат, таърих, аҳамияти иқтисодиву иҷтимоӣ, хоҷагии халқ, иқдом, бунбасти коммуникатсионӣ.

Муқаддима

Проблемаи дарки адабиёти навин ва мақоми он дар пасманзари анъанаҳои гузашта, аз муҳимтарин вазифаҳои илм дар шароити имрӯза ба ҳисоб меравад. Яке аз муҳимтарин зуҳуроти адабие, ки то ба ҳол кам омӯхта шудааст, насри мустанади бадеӣ мебошад. Дар пасманзари умумии адабиёти муосир ба нақшу мақоми насри мустанади бадеӣ баҳо додан душвор аст, зеро дар гузашта ҳам ҳуҷҷат ҷузъи муҳими танзимкунандаи услуб ва жанр ба ҳисоб мерафт, аммо дар адабиёти нимаи дуюми асри XX он аҳамияти он боз ҳам бештар гардид. Ҳамзамон тасаввурот дар бораи имконоту вазифаҳои ҳуҷҷат низ дигар шуд. Акнун дар зери мафҳуми ҳуҷҷат на танҳо имкони дарки санади аз ҳаёти воқеӣ гирифташуда, балки тарзи офаридани бадеияти махсус низ ифода меёфт. Имконоти ҳуҷҷат ба зуҳури асарҳое, ки дар онҳо нақши асосӣ ба инсон ё гурӯҳи инсонҳо тааллуқ дошт, алоқаманд гардид. Мароқи зиёд ба ин жанр натиҷаи ба таризи нав дарк кардани мақому вазифаҳои адабиёт дар